Буд андари Мисри шоҳии номдор
بود اندر مصر شاهی نامدار
Муфлисӣ бар шоҳи ошиқи гашти зор
مفلسی بر شاه عاشق گشت زار
Чун хабар омад зи ишқаши шоҳ ро
چون خبر آمد ز عشقش شاه را
Хонд ҳолеи ошиқи гуми роҳ ро
خواند حالی عاشق گمراه را
Гуфт чун ошиқ шудӣ бар шаҳриёр
گفت چون عاشق شدی بر شهریار
Аз ду кор акнӯн яке кун ихтиёр
از دو کار اکنون یکی کن اختیار
ё ба тарки шаҳр , вена кишвар бигӯӣ
یا به ترک شهر، وین کشور بگوی
ё на , дар ишқам ба тарк сар бигӯӣ
یا نه، در عشقم به ترک سر بگوی
Бо ту гуфтам кори ту як борагӣ
با تو گفتم کار تو یک بارگی
Сар баридани хоҳӣ ё овораге
سر بریدن خواهی یا آوارگی
Чун набӯд он марди ошиқи марди кор
چون نبود آن مرد عاشق مرد کار
Кард ӯро шаҳр рафтани ихтиёр
کرد او را شهر رفتن اختیار
Чун бирафт он муфлис бе хештан
چون برفت آن مفلس بیخویشتن
Шоҳи гуфто сар бибаредаш зи тан
شاه گفتا سر ببریدش ز تن
Ҳоҷибии гуфто ки ҳаст ӯ бе гуноҳ
حاجبی گفتا که هست او بیگناه
Азчаҳ србриднш фармуд шоҳ
ازچه سربریدنش فرمود شاه
Шоҳи гуфто зонк ӯ ошиқ набӯд
شاه گفتا زانک او عاشق نبود
Дар тариқи ишқи ман содиқ набӯд
در طریق عشق من صادق نبود
Гар чунон будӣ ки будӣ марди кор
گر چنان بودی که بودی مرد کار
Србридн кардӣ ӣнҷои ихтиёр
سربریدن کردی اینجا اختیار
Ҳрки сар бар вай ба аз ҷонон буд
هرک سر بر وی به از جانان بود
Ишқ варзидан бирав товон буд
عشق ورزیدن برو تاوان بود
Гар зи ман ӯ србридни хостӣ
گر ز من او سربریدن خواستی
Шаҳриёр аз мамлакат бархестӣ
شهریار از مملکت برخاستی
Бар миёни бастии камар дар пеш ӯ
بر میان بستی کمر در پیش او
Хусрав олам шудӣ дарвеш ӯ
خسرو عالم شدی درویش او
Лек чун дар ишқи даъвии дор буд
لیک چون در عشق دعوی دار بود
Србридн созадаш нҳмори зуд
سربریدن سازدش نهمار زود
Ҳарки дар ҳиҷрами сар сар дорад ӯ
هرکه در هجرم سر سر دارد او
Муддаӣаст доман тар дорад ӯ
مدعیست دامنتر دارد او
Ин бидон гуфтам ки то ҳар бе фурӯғ
این بدان گفتم که تا هر بیفروغ
Кам занад дар ишқи мо лофи дурӯғ
کم زند در عشق ما لاف دروغ
Дайгарӣ гуфташ ки нафасам душман аст
دیگری گفتش که نفسم دشمن است
Чун рӯми раҳ зонк ҳам раҳ раҳзанаст
چون روم ره زانک هم ره رهزنست
Нафаси саг ҳаргиз нашуд фармон барам
نفس سگ هرگز نشد فرمان برم
Ман надонам то зи дасташи ҷон барам
من ندانم تا ز دستش جان برم
Ошно шуд гург дар саҳрои маро
آشنا شد گرگ در صحرا مرا
Ва ошно нест ин саги раънои маро
و آشنا نیست این سگ رعنا مرا
Дар аҷоиб мондаам зин бе вафо
در عجایب ماندهام زین بیوفا
То чаро май аўФтд дар ошно
تا چرا میاوفتد در آشنا
Гуфт эй саг дар ҷуволат карда хуш
گفت ای سگ در جوالت کرده خوش
Ҳам чу хокии пой Малта карда хуш
هم چو خاکی پای مالت کرده خوش
Нафаси ту ҳам аҳвал ва ҳам аъўрст
نفس تو هم احول و هم اعورست
Ҳам саг ва ҳам коҳил ва ҳам кофараст
هم سگ و هم کاهل و هم کافرست
Гар касе бастоедат аммо дурӯғ
گر کسی بستایدت اما دروغ
Аз дурӯғии нафас ту гирад фурӯғ
از دروغی نفس تو گیرد فروغ
Нест рӯй он ки ин саг ба шавад
نیست روی آن که این سگ به شود
Каз дурӯғии ин чунин фарбеҳ шавад
کز دروغی این چنین فربه شود
Буд дар аввали ҳама бе ҳосилӣ
بود در اول همه بیحاصلی
Кӯдакӣ ва бедилӣу ғофилӣ
کودکی و بیدلی و غافلی
Буд дар аўсти ҳамаи бегонагӣ
بود در اوسط همه بیگانگی
Вази ҷавонии шуъбаи девонагӣ
وز جوانی شعبهٔ دیوانگی
Буд дар охир ки перӣ буд кор
بود در آخر که پیری بود کار
Ҷони хрФи дармонда тан гашта назор
جان خرف درمانده تن گشته نزار
Бо чунин умрӣ ба ҷаҳли ороста
با چنین عمری به جهل آراسته
Кӣ шавад ин нафаси саги пероста
کی شود این نفس سگ پیراسته
Чун зи аввал то ба охири ғоФлист
چون ز اول تا به آخر غافلیست
Ҳосили мо лоҷарам бе ҳослист
حاصل ما لاجرم بیحاصلیست
Банда дорад дар ҷаҳони ин саги басӣ
بنده دارد در جهان این سگ بسی
Бандагӣ саг кунад охир касе
بندگی سگ کند آخر کسی
Бо вуҷӯди нафас бӯдан нохуш аст
با وجود نفس بودن ناخوش است
Зонк нафаст дӯзахии пар оташ аст
زانک نفست دوزخی پر آتش است
Гуҳ ба дӯзах дар съир шаҳватаст
گه به دوزخ در سعیر شهوتست
Гоҳ дар вай змҳрир нихватаст
گاه در وی زمهریر نخوتست
Дӯзах алҳақ зон хушасту дил пазир
دوزخ الحق زان خوش است و دل پذیر
Кӯ ду мағзаст оташасту змҳрир
کو دو مغزست آتش است و زمهریر
Сад ҳазорон дил бамурд аз ғами ҳаме
صد هزاران دل بمرد از غم همی
Венаи саг кофар намемерад дамӣ
وین سگ کافر نمیمیرد دمی