Обидӣ каз ҳақ саодат дошт ӯ

عابدی کز حق سعادت داشت او

Чори сад сола ибодат дошт ӯ

چار صد ساله عبادت داشت او

Аз миёни халқи беруни рафта буд

از میان خلق بیرون رفته بود

Рози зери парда бо ҳақ гуфта буд

راز زیر پرده با حق گفته بود

Ҳам дамаши ҳақ буд ва ӯ ҳамдам бас аст

هم دمش حق بود و او همدم بس است

Гар набошад ӯу дам , ҳақи ҳам бас аст

گر نباشد او و دم، حق هم بس است

Ҳоитӣ будаш дарахтӣ дар миён

حایطی بودش درختی در میان

Бар дарахташ кард мурғии ошён

بر درختش کرد مرغی آشیان

Мурғи хуши алҳону хуши овоз буд

مرغ خوش الحان و خوش آواز بود

Зери як овоз ӯ сад роз буд

زیر یک آواز او صد راز بود

Ёфт обид аз хуши овозӣ ӯ

یافت عابد از خوش آوازی او

Андакии инсии бдмсозӣ ӯ

اندکی انسی بدمسازی او

Ҳақи сӯии пайғомбари он рӯзгор

حق سوی پیغامبر آن روزگار

Рӯй кард ва гуфт , бо он марди кор

روی کرد و گفت، با آن مرد کار

намебибояд гуфт , кохр эй аҷаб

می‌بباید گفت، کاخر ای عجب

Ин ҳамаи тоъати бкрдии рӯзу шаб

این همه طاعت بکردی روز و شب

Солҳо аз шавқи ман май сӯхтӣ

سالها از شوق من می‌سوختی

То ба мурғии охирами бФрўхтӣ

تا به مرغی آخرم بفروختی

Гарчи будӣ мурғи зирак аз камол

گرچه بودی مرغ زیرک از کمال

Бонг мурғӣ кардат охир дар ҷувол

بانگ مرغی کردت آخر در جوال

Ман турои бхридаҳ ва омӯхта

من ترا بخریده و آموخته

Ту зи ноаҳлии марои бФрўхтаҳ

تو ز نااهلی مرا بفروخته

Ман харидори ту , ту бФрўхтим

من خریدار تو، تو بفروختیم

Мо вафодории з ту омухтем

ما وفاداری ز تو آموختیم

Ту бад-ӣни арзони фурӯшӣ ҳам мабош

تو بدین ارزان فروشی هم مباش

Ҳам дамат моием , бе ҳам дам мабош

هم‌دمت ماییم، بی هم‌دم مباش

Дайгарӣ гуфташ дилами пар оташ аст

دیگری گفتش دلم پر آتش است

Зонк зод ва буд ман ҷой хуш аст

زانک زاد و بود من جای خوش است

Ҳаст қасрии зарнигору длгшоӣ

هست قصری زرنگار و دلگشای

Халқро назора ӯ ҷон физой

خلق را نظارهٔ او جان فزای

Олимии шодии марои ҳосили азу

عالمی شادی مرا حاصل ازو

Чун тавонам баргирафтани дили азу

چون توانم برگرفتن دل ازو

Шоҳи мрғонм дар он қасри баланд

شاه مرغانم در آن قصر بلند

Чун кашами охири дарин водии газанд

چون کشم آخر درین وادی گزند

Шаҳриёрӣ чун даҳуми куллӣ зи даст

شهریاری چون دهم کلی ز دست

Чун кунам бе он чунон қасрӣ нишаст

چون کنم بی آن چنان قصری نشست

Ҳеҷ оқил рафт аз боғи Ирам

هیچ عاقل رفت از باغ ارم

То ки бинад дар сафари доғу ?илам

تا که بیند در سفر داغ و الم

Гуфт эй дуни ҳиммати номарди ту

گفت ای دون همت نامرد تو

Саг нае , гулхан чаҳ хоҳӣ кард ту

سگ نه ای ، گلخن چه خواهی کرد تو

Гулханаст ин ҷумлаи дунёии дун

گلخنست این جملهٔ دنیای دون

Қаср ту чандаст азин гулхан кунун

قصر تو چندست ازین گلخن کنون

Қасри тугар хулд ҷинат омадаст

قصر تو گر خلد جنت آمدست

Бо аҷали зиндон меҳнат омадаст

با اجل زندان محنت آمدست

Гар набӯдӣ маргро бар халқи даст

گر نبودی مرگ را بر خلق دست

Лоиқ афтодӣ дарин манзил нишаст

لایق افتادی درین منزل نشست