Шаҳриёрӣ кард қасрии зарнигор

شهریاری کرد قصری زرنگار

Харҷ шуд динор бар ваии сад ҳазор

خرج شد دینار بر وی صد هزار

Чун шуд он қасри биҳишти осои тамом

چون شد آن قصر بهشت آسا تمام

Пас гирифт аз фарши ороиши низом

پس گرفت از فرش آرایش نظام

Ҳар касе меомаданд аз ҳар диёр

هر کسی می‌آمدند از هر دیار

Пеши хизмат бо тибқҳои нисор

پیش خدمت با طبقهای نثار

Шаҳи ҳакямону надимонро бихонад

شه حکیمان و ندیمان را بخواند

Пеш хеш оварад ва бар курсии нишонд

پیش خویش آورد و بر کرسی نشاند

Гуфт ин қасри маро дар ҳеҷ ҳол

گفت این قصر مرا در هیچ‌حال

Ҳеҷ боқӣ ҳаст аз ҳасану камол

هیچ باقی هست از حسن و کمال

Ҳар касе гуфтанд дар рӯй замин

هر کسی گفتند در روی زمین

Ҳеҷ кас на дид ва на бинад чунин

هیچ کس نه دید و نه بیند چنین

Зоҳидӣ бурҷаст , гуфт эй неки бахт

زاهدی برجست، گفت ای نیک بخت

Рахна Эй монадаст ва он айбаст сахт

رخنه‌ای ماندست و آن عیب است سخت

Гар набӯдӣ қасрро он рахнаи айб

گر نبودی قصر را آن رخنه عیب

Тӯҳфа додӣ қасри фирдавсаши зи ғайб

تحفه دادی قصر فردوسش ز غیب

Шоҳи гуфто ман надидам рахна Эй

شاه گفتا من ندیدم رخنه‌ای

Ҳам барангезии ту ҷоҳили фитна Эй

هم برانگیزی تو جاهل فتنه‌ای

Зоҳидаш гуфт эй ба шоҳии сарфароз

زاهدش گفت ای به شاهی سرفراز

Рахна Эй ҳаст он зи ъзроӣили боз

رخنه‌ای هست آن ز عزرائیل باز

Бўки он рахна туоне кард сахт

بوک آن رخنه توانی کرد سخت

Варна чаҳ қасри ту ва чаҳ тоҷу тахт

ورنه چه قصر تو و چه تاج و تخت

Гарчи ин қасраст хуррам чун биҳишт

گرچه این قصرست خرم چون بهشت

Марг бар чашм ту хоҳад кард зишт

مرگ بر چشم تو خواهد کرد زشت

Ҳеҷ боқӣ нест , ҳаст ӣнҷоӣ зист

هیچ باقی نیست، هست اینجای زیست

Лек боқӣ нест , инро ҳила чист

لیک باقی نیست، این را حیله چیست

Аз саройу қасри худ чандини мноз

از سرای و قصر خود چندین مناز

Рахши кибру саркашии чандини мтоз

رخش کبر و سرکشی چندین متاز

Гар касе аз хоҷагӣу ҷои ту

گر کسی از خواجگی و جای تو

Бо ту айб ту бигӯед вои ту

با تو عیب تو بگوید وای تو