Аблаҳиро миваи дили мурда буд

ابلهی را میوهٔ دل مرده بود

Сабру орому қарораши барда буд

صبر و آرام و قرارش برده بود

Аз пас тобут мешуд сӯгвор

از پس تابوت می‌شد سوگوار

Беқарорӣ , вонгаҳе мегуфт зор

بی‌قراری، وانگهی می‌گفت زار

К-эии ҷаҳони нодидаи ман чун шудӣ

کای جهان نادیدهٔ من چون شدی

Ҳеҷ нодидаи ҷаҳон берун шудӣ

هیچ نادیده جهان بیرون شدی

Бедилӣ чун он шунид ва кор дид

بی‌دلی چون آن شنید و کار دید

Гуфт сад бораи ҷаҳон ингор дид

گفت صد باره جهان انگار دید

Гар ҷаҳон бо хеши хоҳии баради ту

گر جهان با خویش خواهی برد تو

Ҳам ҷаҳони нодидаи хоҳии марди ту

هم جهان نادیده خواهی مرد تو

То ки ту назора олам кунӣ

تا که تو نظارهٔ عالم کنی

Умр шуд кӣ дардро марҳам кунӣ

عمر شد کی درد را مرهم کنی

То напардозӣ ту аз нафаси хасис

تا نپردازی تو از نفس خسیس

Дар наҷосат гум шуд ин ҷони нафис

در نجاست گم شد این جان نفیس