Дардмандии пеш шблӣ ме гирист

دردمندی پیش شبلی می‌گریست

Шайх пурседаш ки ин гиря з чист

شیخ پرسیدش که این گریه ز چیست

Гуфт шихои дӯстӣ буд он ман

گفت شیخا دوستی بود آن‌ِ من

Аз ҷамолаши тоза будӣ ҷони ман

از جمالش تازه بودی جان من

Дай бамурд ва ман бамурдам аз ғамаш

دی بمرد و من بمردم از غمش

Шуд ҷаҳон бар ман сиёҳ аз мотамаш

شد جهان بر من سیاه از ماتمش

Шайхи гуфто чун дилат бе хеши азинст ?

شیخ گفتا چون دلت بی‌خویش ازینست‌؟

Ин чаҳ ғам бошад ? сазоят беш азинст

این چه غم باشد‌؟ سزایت بیش ازینست

Дӯстӣ дигар гузин эй ёри ту

دوستی دیگر گزین ای یار تو

Кӯ намирад то намирӣ зори ту

کو نمیرد تا نمیری زار تو

Дӯстӣ каз марг нуқсон оварад

دوستی کز مرگ نقصان آورَد

Дӯстӣ ӯ ғам ҷон оварад

دوستی او غم جان آورد

Ҳарки шуд дар ишқи сӯрати мубтало

هرکه شد در عشق صورت مبتلا

Ҳам аз он сӯрат фитад дар сад бало

هم از آن صورت فتد در صد بلا

Зудаши он сӯрат шавад беруни зи даст

زودش آن صورت شود بیرون ز دست

Ва ӯ аз он ҳайрат кунад дар хӯн нишаст

و او از آن حیرت کند در خون نشست