Тоҷирии молӣу мулкӣ чанд дошт

تاجری مالی و مِلکی چند داشت

Як канизак бо лабӣ чун қанд дошт

یک کنیزک با لبی چون قند داشت

Ногҳши бФрўхт , то овора шуд

ناگهش بفروخت‌، تا آواره شد

Баси пушаймони гашту бас бечора шуд

بس پشیمان گشت و بس بیچاره شد

Рафт пеши хоҷа ӯ бе қарор

رفت پیش‌ِ خواجهٔ او بی‌قرار

Май харидаши бози афзӯн аз ҳазор

می‌خریدش باز افزون از هزار

зи орзӯӣ ӯ ҷигар май сӯхташ

ز آرزوی او جگر می‌سوختش

Хоҷа ӯ боз май нФрўхтш

خواجهٔ او باز می‌نفروختش

Мард мешуд дар миёни раҳи мудом

مرد می‌شد در میان ره مدام

Хок бар сар мефишондӣ бардавом

خاک بر سر می‌فشاندی بردوام

Зор мегуфтӣ ки ин доғам бас аст

زار می‌گفتی که این داغم بس است

Венаи чунин доғии сазои он кас аст

وین چنین داغی سزای آن کس است

Каз ҳамоқат рафт , чашм ақл дӯхт

کز حماقت رفت، چشم عقل دوخت

Дилбари худро ба динорӣ фурухт

دلبر خود را به دیناری فروخت

Рӯзи бозории чунин ороста

روز‌بازاری چنین آراسته

Ту зиёни хешро бархеста

تو زیان خویش را برخاسته

Ҳар нафаси зи анфоси умрати гавҳар ӣ сет

هر نفس ز انفاس عمرت گوهر‌ی‌ست

Сӯии ҳақ ҳар заррае нави раҳбар ӣ сет

سوی حق هر ذره‌ای نو رهبر‌ی‌ست

Аз қадам то фарқи неъмат ҳои ӯст

از قدم تا فرق نعمت‌های اوست

Арзаи даҳ бар хеши неъматҳои дӯст

عرضه ده بر خویش نعمت‌های دوست

То бадоне каз ки даври афтода Эй

تا بدانی کز که دور افتاده‌ای

Дар ҷудои баси сабури афтода Эй

در جدایی بس صبور افتاده‌ای

Ҳақи туро парварда дар сад ъзу ноз

حق تو‌را پرورده در صد عزّ و ناز

Ту зи нодонӣ ба ғайриӣ мондаи боз

تو ز نادانی به غیری مانده باز