Нойибиро чун аҷал омад фароз

نایبی را چون اجل آمد فراز

Зу яке пурсед к-эй дар айни роз

زو یکی پرسید کای در عین راز

Ҳол ту чунаст вақти печи печ

حال تو چونست وقت پیچ پیچ

Гуфт ҳолам мебнтўон гуфт ҳеҷ

گفت حالم می‌بنتوان گفت هیچ

Бори паймӯдами ҳамаи ъмртмом

بار پیمودم همه عمرتمام

Оқибат бо хок рафтам вассалом

عاقبت با خاک رفتم والسلام

Нест дармони маргро ҷузи марги буи

نیست درمان مرگ را جز مرگ بوی

Рехтан дорад бзории барг ва рӯй

ریختن دارد بزاری برگ و روی

Мо ҳама аз баҳри мурдан зода ем

ما همه از بهر مردن زاده‌ایم

Ҷон нахоҳад монад ва дил биниҳода ем

جان نخواهد ماند و دل بنهاده‌ایم

Онк олам дошт дар зери нигин

آنک عالم داشت در زیر نگین

Ин замон шуд тўтёи зерзамин

این زمان شد توتیا زیرزمین

Вонк дар чархи фалаки хӯни рез буд

وانک در چرخ فلک خون ریز بود

Гашт дар хоки лаҳади ночизи зуд

گشت در خاک لحد ناچیز زود

Ҷумлаи зерзамин пурхуфта анд

جملهٔ زیرزمین پرخفته‌اند

Блаки хуфтаи ин ҳам ошуфта анд

بلک خفته این هم آشفته‌اند

Марг бингар то чаҳ роҳӣ мушкил аст

مرگ بنگر تا چه راهی مشکل است

Кандарин раҳи гӯраши аввал манзил аст

کاندرین ره گورش اول منزل است

Гар буд аз талхии маргати хабар

گر بود از تلخی مرگت خبر

Ҷон ширинат шавад зеру зибр

جان شیرینت شود زیر و زبر