Гуфт чун суқрот дар назъи аўФтод
گفت چون سقراط در نزع اوفتاد
Буд шогирдяш , гуфт эй Авестоад
بود شاگردیش، گفت ای اوستاد
Чун кафан созем , тан пакет кунем
چون کفن سازیم، تن پاکت کنیم
Дар кадомин ҷой дар хокат кунем
در کدامین جای در خاکت کنیم
Гуфт агар ту боз ёбем эй ғулом
گفت اگر تو باز یابیم ای غلام
Дафн кун ҳар ҷо ки хоҳии вассалом
دفن کن هر جا که خواهی والسلام
Ман чу худро зинда дар умрии дароз
من چو خود را زنده در عمری دراز
Паии набардам , мурда кӣ ё бе ту боз
پی نبردم، مرده کی یابی تو باز
Ман чунон рафтам ки дар вақти гузар
من چنان رفتم که در وقت گذر
Як сиррӣ мӯем набӯд аз худ хабар
یک سری مویم نبود از خود خبر
Дайгарӣ гуфташ ки эй неки эътиқод
دیگری گفتش کهای نیک اعتقاد
Барнаёмад як дам аз ман бар мурод
برنیامد یک دم از من بر مراد
Ҷумлаи умрам ки дар ғам бӯда ам
جملهٔ عمرم که در غم بودهام
Мустаманди кӯй олам бӯда ам
مستمند کوی عالم بودهام
Бар дили пари хӯни ман чандон ғамаст
بر دل پر خون من چندان غمست
Каз ғамам ҳар заррае дар мотам аст
کز غمم هر ذرهای در ماتم است
Доимои ҳайрон ва оҷиз бӯда ам
دایما حیران و عاجز بودهام
Кофарам ,гар шод ҳаргиз бӯда ам
کافرم، گر شاد هرگز بودهام
Мондаам зини ҷумлаи ғам дар хеши ман
ماندهام زین جمله غم در خویش من
Бар сиррӣ чун роҳи гирами пеши ман
بر سری چون راه گیرم پیش من
Гар набӯдӣ нақди чандинии ғамам
گر نبودی نقد چندینی غمم
Зини сафар будӣ дилии баси хуррамам
زین سفر بودی دلی بس خرمم
Лек чун дил ҳаст пари хӯн , чун кунам
لیک چون دل هست پر خون، چون کنم
Бо ту гуфтам ҷумла , акнӯн чун кунам
با تو گفتم جمله، اکنون چون کنم
Гуфт эй мағрури шайдои омада
گفت ای مغرور شیدا آمده
Пой то сари ғарқи савдои омада
پای تا سر غرق سودا آمده
НоМуродӣу муроди ин ҷаҳон
نامرادی و مراد این جهان
Тобҷнбӣ бугзарад дар як замон
تابجنبی بگذرد در یک زمان
Ҳарчи он дар як нафас ме бугзарад
هرچ آن در یک نفس میبگذرد
Умри ҳам бе он нафас ме бугзарад
عمر هم بی آن نفس میبگذرد
Чун ҷаҳон мебугзарад , бигузар ту низ
چون جهان میبگذرد، بگذر تو نیز
Тарк ӯ гиру бадви мангар ту низ
ترک او گیر و بدو منگر تو نیز
Зонк ҳар чизе ки он поянда нест
زانک هر چیزی که آن پاینده نیست
Ҳрки дилбандади дарави дил зинда нест
هرک دلبندد درو دل زنده نیست