Роҳи бинӣ буд баси олии нафас

راه بینی بود بس عالی نفس

Ҳаргиз ӯ шарбат нахурд аз дасти кас

هرگز او شربت نخورد از دست کس

Соилӣ гуфт эй ба ҳазрати нисбатат

سایلی گفت ای به حضرت نسبتت

Чун ба шарбат нест ҳаргизи рағбатат

چون به شربت نیست هرگز رغبتت

Гуфт мардии байнами устодаи зибр

گفت مردی بینم استاده زبر

То ки шарбат боз гирад зӯдтар

تا که شربت باز گیرد زودتر

Бо чунин мардии муваккил бар серум

با چنین مردی موکل بر سرم

Заҳр ман бошад агар шарбат хӯрам

زهر من باشد اگر شربت خورم

Бо муваккили шарбатам чун хуш буд

با موکل شربتم چون خوش بود

Ин на ҷлобӣ буд коташ буд

این نه جلابی بود کاتش بود

Ҳарчи онрои пои дорӣ як дамаст

هرچ آنرا پای داری یک دمست

Ним ҷӯи арзад агар сад оламаст

نیم جو ارزد اگر صد عالمست

Азпии як соъатаи васлӣ ки нест

ازپی یک ساعته وصلی که نیست

Чун нуҳуми бунёд бар аслӣ ки нест

چون نهم بنیاد بر اصلی که نیست

Гар ту ҳастӣ аз Муродии сарфароз

گر تو هستی از مرادی سرفراز

Аз муроди як нафаси чандини мноз

از مراد یک نفس چندین مناز

Вари шиддат аз ноМуродии тираи ҳол

ور شدت از نامرادی تیره حال

НоМуродӣ чун дамӣ бошад манол

نامرادی چون دمی باشد منال

Гар туро ранҷӣ расадгар зоре

گر ترا رنجی رسد گر زاریی

Он зи ъзи тест на аз хоре

آن ز عز تست نه از خواریی

Ончи он бар анбиё рафт аз бало

آنچ آن بر انبیا رفت از بلا

Ҳеҷ каси надиҳади нишон аз Карбало

هیچ کس ندهد نشان از کربلا

Онч дар сӯрати туро ранҷӣ намӯд

آنچ در صورت ترا رنجی نمود

Дар сифати бинандаро ганҷӣ намӯд

در صفت بیننده را گنجی نمود

Сад аноят мерасад дар ҳар дамят

صد عنایت می‌رسد در هر دمیت

Ҳаст аз эҳсону буриши оламят

هست از احسان و برش عالمیت

наменаёрад ёд аз эҳсон ӯ

می‌نیارد یاد از احسان او

Барнадорӣ андакии ранҷи он ӯ

برنداری اندکی رنج آن او

Ин куҷо бошад нишони дӯстӣ

این کجا باشد نشان دوستی

Тираи мғзо , пой то сари пӯстӣ

تیره مغزا،پای تا سر پوستی