Подшоҳӣ буд некӯи шева Эй

پادشاهی بود نیکو شیوه‌ای

Чокариро дод рӯзии мива Эй

چاکری را داد روزی میوه‌ای

Мива ӯ хуш ҳаме хӯрд он ғулом

میوهٔ او خوش همی‌خورد آن غلام

Гуфте хуштар нахурд ӯ зон таом

گفتیی خوشتر نخورد او زان طعام

Аз хушии кон чокараш мехӯрд он

از خوشی کان چاکرش می‌خورد آن

Подшоро орзӯ мекард он

پادشا را آرزو می‌کرد آن

Гуфт як нимаи бмни даҳ эй ғулом

گفت یک نیمه بمن ده‌ای غلام

Зонк баси хуш май хурии ин хуши таом

زانک بس خوش می‌خوری این خوش طعام

Дод шаҳро мивау шаҳ чун чашид

داد شه را میوه و شه چون چشید

Талх буд , абрӯ аз он дарҳам кашид

تلخ بود،ابرو از آن درهم کشید

Гуфт ҳаргиз эй ғуломи ин худ ки кард

گفت هرگز ای غلام این خود که کرد

Венаи чунин талхии чунон ширин ки кард

وین چنین تلخی چنان شیرین که کرد

Он раҳе бо шоҳ гуфт эй шаҳриёр

آن رهی با شاه گفت ای شهریار

Чун зи дастат тӯҳфа дидам сад ҳазор

چون ز دستت تحفه دیدم صد هزار

Гар зи дастат талх омад мива Эй

گر ز دستت تلخ آمد میوه‌ای

Боздоднро надонам шева Эй

بازدادن را ندانم شیوه‌ای

Чун зи дастат ҳар дамам ганҷӣ расад

چون ز دستت هر دمم گنجی رسد

Кӣ ба як талхии маро ранҷӣ расад

کی به یک تلخی مرا رنجی رسد

Чун шудам дар зери меҳнати пасти ту

چون شدم در زیر محنت پست تو

Кӣ маро талхӣ кунад аз дасти ту

کی مرا تلخی کند از دست تو

Гар туро дар роҳ ӯ ранҷаст бас

گر ترا در راه او رنجست بس

Ту яқин медон кун он ганҷаст бас

تو یقین می‌دان کن آن گنج است بس

Кор ӯ баси пушт ва рӯй афтода аст

کار او بس پشت و روی افتاده است

Чун кунӣ ту , чун чунин биниҳода аст

چون کنی تو، چون چنین بنهاده است

Пухтагон чун сар ба роҳ оварда анд

پختگان چون سر به راه آورده‌اند

Луқма бе хӯни дил кӣ хӯрда анд

لقمهٔ بی خون دل کی خورده‌اند

То ки бар нон ва намак бинишаста анд

تا که بر نان و نمک بنشسته‌اند

Бе ҷигари нон тиҳӣ нашикаста анд

بی‌جگر نان تهی نشکسته‌اند