Робиъа дар роҳи каъбаи ҳафт сол

رابعه در راه کعبه هفت سال

Гашт бар паҳлуи зиҳии тоҷи алрҷол

گشت بر پهلو زهی تاج الرجال

Чун ба наздик ҳарам омад ба ком

چون به نزدیک حرم آمد به کام

Гуфт охир ёфтам ҳаҷии тамом

گفت آخر یافتم حجی تمام

Қасд каъба кард рӯзи ҳаҷи гузор

قصد کعبه کرد روز حج گزار

Шуд ҳамеи узри занонаши ошкор

شد همی عذر زنانش آشکار

Бозгашт аз роҳ ва гуфт эй зулҷалол

بازگشت از راه و گفت ای ذوالجلال

Роҳи паймӯдам ба паҳлуи ҳафт сол

راه پیمودم به پهلو هفت سال

Чун бидидам рӯзи бозории чунин

چون بدیدم روز بازاری چنین

ӯ фикандӣ дар раҳами хории чунин

اوفکندی در رهم خاری چنین

ё маро дар хонаи ман даҳ қарор

یا مرا در خانهٔ من ده قرار

ё на андари хонаи хешами гузор

یا نه اندر خانهٔ خویشم گذار

То набошад ошиқӣ чун робиъа

تا نباشد عاشقی چون رابعه

Кӣ шиносади қадари соҳиби воқеа

کی شناسد قدر صاحب واقعه

То ту май гардии дарин баҳри фузул

تا تو می‌گردی درین بحر فضول

Мавҷи бармеи хезад аз раду қабул

موج برمی‌خیزد از رد و قبول

Гуҳи зи пеши каъба бозат ме диҳанд

گه ز پیش کعبه بازت می‌دهند

Гуҳи даруни дайр розат ме диҳанд

گه درون دیر رازت می‌دهند

Гар азин гирдоби сар берун кунӣ

گر ازین گرداب سر بیرون کنی

Ҳар нафаси ҷамъиятӣ афзӯн кунӣ

هر نفس جمعیتی افزون کنی

Вари дарин гирдоби Монии мубтало

ور درین گرداب مانی مبتلا

Сар басӣ гардад туро чун Асия

سر بسی گردد ترا چون آسیا

Буи ҷамъият наёбӣ як нафас

بوی جمعیت نیابی یک نفس

Май бшўлди вақти ту аз як магас

می‌بشولد وقت تو از یک مگس