Аҳмади ҳанбали эмоми аср буд
احمد حنبل امام عصر بود
Шарҳи фазл ӯ бурун аз ҳаср буд
شرح فضل او برون از حصر بود
Чун зи фикру илм холӣ омадӣ
چون ز فکر و علم خالی آمدی
Зуди пеши башар ҳоФӣ омадӣ
زود پیش بشر حافی آمدی
Гар касе дар пеш башараш ёфтӣ
گر کسی در پیش بشرش یافتی
Дар маломат карданаш бишитофтӣ
در ملامت کردنش بشتافتی
Гуфт охири ту эмоми олимӣ
گفت آخر تو امام عالمی
Аз ту донотар нахезад одамӣ
از تو داناتر نخیزد آدمی
Ҳрк мегуяд сухан ме нашнавӣ
هرک میگوید سخن مینشنوی
Пеши ин сари пои бараҳна май дуӣ
پیش این سر پا برهنه میدوی
Аҳмади ҳанбал чунин гуфтӣ ки ман
احمد حنبل چنین گفتی که من
Гӯии барадам дар аҳодӣсу сунан
گوی بردم در احادیث و سنن
Илми ман зу ба бидонам неки нек
علم من زو به بدانم نیک نیک
ӯ худоро ба змн донад валек
او خدا را به زمن داند ولیک
эй з бе инсофии худ бе хабар
ای ز بیانصافی خود بیخبر
Як замони инсофи раҳи байнони нигар
یک زمان انصاف ره بینان نگر