Даҳ бародар қаҳташон карда нФўр
ده برادر قحطشان کرده نفور
Пеш Юсуф омаданд аз роҳи давр
پیش یوسف آمدند از راه دور
Аз сар бечорагӣ гуфтанд ҳол
از سر بیچارگی گفتند حال
Чора Эй мехостанд аз танги ҳол
چارهای میخواستند از تنگ حال
Рӯй Юсуф буд дар бурқаъи ниҳон
روی یوسف بود در برقع نهان
Пеши Юсуф буд тосии он замон
پیش یوسف بود طاسی آن زمان
Даст зад бар тоси Юсуфи ошкор
دست زد بر طاس یوسف آشکار
Тосаши андар нола омад зори зор
طاسش اندر ناله آمد زار زار
Гуфт ҳолеи Юсуфи ҳикмати шинос
گفت حالی یوسف حکمت شناس
Ҳеҷ медонед кини овози тос
هیچ میدانید کین آواز طاس
Даҳ бародар баргушоданд он замон
ده برادر برگشادند آن زمان
Пеши Юсуф аз сари аҷзии зФон
پیش یوسف از سر عجزی زفان
Ҷумла гуфтанд эй ъзири ҳақи шинос
جمله گفتند ای عزیر حق شناس
Кас чаҳ донад бонг ояд зи тос
کس چه داند بانگ آید ز طاس
Юсуф онгаҳ гуфт ман донам дуруст
یوسف آنگه گفت من دانم درست
Кӯ чаҳ гуяд бо шумо эй ҷумлаи суст
کو چه گوید با شما ای جمله سست
Гуфт мегуяд шуморо пеши азин
گفت میگوید شما را پیش ازین
Як бародар буд ҳасанаш беш азин
یک برادر بود حسنش بیش ازین
Ном Юсуф дошт , ки буд аз шумо
نام یوسف داشت، که بود از شما
Дар никуии гӯй бар буд аз шумо
در نکویی گوی بر بود از شما
Даст зад бар тос аз сари боз дар
دست زد بر طاس از سر باز در
Гуфт баргӯед бад-ӣни овоз дар
گفت برگوید بدین آواز در
Ҷумла афкандед Юсуфро ба чоҳ
جمله افکندید یوسف را به چاه
Пас биоварадед гиреҳгӣ бе гуноҳ
پس بیاوردید گرگی بیگناه
Перҳан дар хӯн кашидед аз фусун
پیرهن در خون کشیدید از فسون
То дили ёқӯб аз он хӯни гашти хӯн
تا دل یعقوب از آن خون گشت خون
Даст зад бар тоси як борӣ дигар
دست زد بر طاس یک باری دگر
Тосро оварад дар корӣ дигар
طاس را آورد در کاری دگر
Гуфт мегуяд падарро сӯхтед
گفت میگوید پدر را سوختید
Юсуфи ма рӯйро бФрўхтид
یوسف مه روی را بفروختید
Бо бародар кӣ кунанд ин , кофарон
با برادر کی کنند این ، کافران
Шарми тони бод аз худо эй ҳозирон
شرم تان باد از خدا ای حاضران
Зон сухани он қавми ҳайрони омада
زان سخن آن قوم حیران آمده
Оби гаштанд , аз паии нони омада
آب گشتند، از پی نان آمده
Гарчи Юсуфро чунон бФрўхтнд
گرچه یوسف را چنان بفروختند
Брхўди он соъати ҷаҳони бФрўхтнд
برخود آن ساعت جهان بفروختند
Чун ба чоҳ афканданаш карданд соз
چون به چاه افکندنش کردند ساز
Ҷумла дар чоҳи балои монданди боз
جمله در چاه بلا ماندند باز
Кӯр чашмӣ бошад он кини қисса ӯ
کور چشمی باشد آن کین قصه او
Башнавад зин брнагирад ҳисса ӯ
بشنود زین برنگیرد حصه او
Ту макун чандин дар он қиссаи назар
تو مکن چندین در آن قصه نظر
Қиссаи тести ин ҳама , эй бе хабар
قصهٔ تست این همه، ای بی خبر
Ончи ту аз бевафое карда Эй
آنچ تو از بیوفایی کردهای
Не ба нур ошноӣ карда Эй
نی به نور آشنایی کردهای
Гар касе умрӣ занад бар тоси даст
گر کسی عمری زند بر طاس دست
Кори ношоисти ту зон беш ҳаст
کار ناشایست تو زان بیش هست
Бош то аз хоб бедорат кунанд
باش تا از خواب بیدارت کنند
Дар ниҳоди худ гирифторат кунанд
در نهاد خود گرفتارت کنند
Бош то фардои ҷафоҳои туро
باش تا فردا جفاهای ترا
КоФриҳоӣ ва хатоҳои туро
کافریهای و خطاهای ترا
Пеши рӯят арза доранд он ҳама
پیش رویت عرضه دارند آن همه
Як ба як бртў шуморанд он ҳама
یک به یک برتو شمارند آن همه
Чун басии овоз тос ояд ба гӯш
چون بسی آواز طاس آید به گوش
наменадонам то бимонад ақлу ҳуш
میندانم تا بماند عقل و هوش
эй чу мӯрии ланг дар кори омада
ای چو موری لنگ در کار آمده
Дар бен тосии грФторомдаҳ
در بن طاسی گرفتارآمده
Чанд гирди тоси гардии сарнигӯн
چند گرد طاس گردی سرنگون
Дар гузар кин ҳаст ташти ғарқи хӯн
در گذر کین هست طشت غرق خون
Дар миёни тоси Монии мубтало
در میان طاس مانی مبتلا
Ҳар дами овозӣ дигар ояд туро
هر دم آوازی دگر آید ترا
Пар барору дргзрои ҳақи шинос
پر برآر و درگذرای حق شناس
Варна расвои гардӣ аз оўозтос
ورنه رسوا گردی از آوازطاس
Дайгарӣ пурсед азуи к-эии пешво
دیگری پرسید ازو کای پیشوا
Ҳаст густохӣ дар он ҳазрати раво
هست گستاخی در آن حضرت روا
Гар касе густохе ёбад азим
گر کسی گستاخیی یابد عظیم
Баъд аз онаш аз паии даройади ҳеҷ бим
بعد از آنش از پی درآید هیچ بیم
Чун буд густохии онҷо , бозгуӣ
چون بود گستاخی آنجا، بازگوی
Дар маънии барфашону розгўӣ
در معنی برفشان و رازگوی
Гуфт ҳар касро ки аҳлят буд
گفت هر کس را که اهلیت بود
Муҳаррами сари алуҳият буд
محرم سر الوهیت بود
Гар кунад густохе ӯро равост
گر کند گستاخیی او را رواست
Зонк доими роздори подшост
زانک دایم رازدار پادشاست
Лек мардии роздону роздор
لیک مردی رازدان و رازدار
Кӣ кунад густохеи густохи вор
کی کند گستاخیی گستاخوار
Чун з чап бошад адаби ҳурмати зрост
چون ز چپ باشد ادب حرمت زراست
Як нафаси густохе аз вай равост
یک نفس گستاخیی از وی رواست
Марди аштрўон ки бошад барканор
مرد اشتروان که باشد برکنار
Кӣ тавонад буд шаҳро роздор
کی تواند بود شه را رازدار
Гар кунад густохе чун аҳли роз
گر کند گستاخیی چون اهل راز
Монад аз имони вази ҷон низ боз
ماند از ایمان وز جان نیز باز
Кӣ тавонад дошт риндӣ дар сипоҳ
کی تواند داشت رندی در سپاه
Зуҳраи густохе дар пеши шоҳ
زهرهٔ گستاخیی در پیش شاه
Гар ба роҳ ояд вшоқи аъҷмӣ
گر به راه آید وشاق اعجمی
Ҳаст густохӣ ӯ аз хуррамӣ
هست گستاخی او از خرمی
Ҷумла раб донад на раб донад на раб
جمله رب داند نه رب داند نه رب
Гар кунад густохе аз фарти ҳуб
گر کند گستاخیی از فرط حب
ӯ чаҳ девона буд аз шӯри ишқ
او چه دیوانه بود از شور عشق
намеравад бар рӯй об аз зӯри ишқ
میرود بر روی آب از زور عشق
Хуш буд густохӣ ӯ , хуш буд
خوش بود گستاخی او، خوش بود
Зонк он девона чун оташ буд
زانک آن دیوانه چون آتش بود
Дар раҳи оташи саломат кӣ буд
در ره آتش سلامت کی بود
Марди маҷнӯнро маломат кӣ буд
مرد مجنون را ملامت کی بود
Чун туро девонагӣ ояд падед
چون ترا دیوانگی آید پدید
Ҳарчи ту гӯйии з ту битавон шунид
هرچ تو گویی ز تو بتوان شنید