Дар хуросон буд давлат бар мазид
در خراسان بود دولت بر مزید
Зонк пайдо шуд хуросонро амид
زانک پیدا شد خراسان را عمید
Сад ғуломаш буд тарки моҳ рӯй
صد غلامش بود ترک ماه روی
Сарви қомат , сими соид , машки буи
سرو قامت، سیم ساعد، مشک بوی
Ҳар яке дар гӯши дарӣ шаб фурӯз
هر یکی در گوش دری شبفروز
Шаб шуда дар акси он дар ҳамчуи рӯз
شب شده در عکس آن در همچو روز
Бо кулоҳи шФшаҳ ва бо тавқи зар
با کلاه شفشه و با طوق زر
Сар ба сар симн бирав заррини сипар
سر به سر سیمن برو زرین سپر
Бо камарҳои мурассаъ бар миён
با کمرهای مرصع بر میان
Ҳар якеро нуқраи хингии зери рон
هر یکی را نقره خنگی زیر ران
Ҳрк дидӣ рӯй он як лашгарӣ
هرک دیدی روی آن یک لشگری
Дил бидодӣ ҳолеу ҷон бар сиррӣ
دل بدادی حالی و جان بر سری
Аз қазои девонае баси гурусна
از قضا دیوانهای بس گرسنه
Жандае пӯшидаи сари пои бараҳна
ژندهای پوشیده سر پا برهنه
Дид он хайли ғуломонро зи давр
دید آن خیل غلامان را ز دور
Гуфт он кистанд ин хайли ҳур
گفت آن کیستند این خیل حور
Ҷумлаи шаҳраш ҷавобаш дод рост
جملهٔ شهرش جوابش داد راست
Кини ғуломони амиди шҳрмост
کین غلامان عمید شهرماست
Чун шунид ин қиссаи он девонаи зуд
چون شنید این قصه آن دیوانه زود
АўФтоди андари сари девонаи дӯд
اوفتاد اندر سر دیوانه دود
Гуфт эй дорандаи арши Маҷид
گفت ای دارندهٔ عرش مجید
Банда парвардани биомуз аз амид
بنده پروردن بیاموز از عمید
Гар азуи девонае , густох бош
گر ازو دیوانهای ، گستاخ باش
Барги дории лозими ин шох бош
برگ داری لازم این شاخ باش
Вари надории барги ин шохи баланд
ور نداری برگ این شاخ بلند
Пас макун густохӣ ва бар худ маханд
پس مکن گستاخی و بر خود مخند
Хуш буд густохии девонагон
خوش بود گستاخی دیوانگان
Хеш месӯзанд чун парвонагон
خویش میسوزند چون پروانگان
Ҳеҷ натавонанд дид он қавми роҳ
هیچ نتوانند دید آن قوم راه
Чаҳ бадв чаҳ неки ҷуз зон ҷойгоҳ
چه بدو چه نیک جز زان جایگاه