Гуфт он девонаи тани бараҳна
گفت آن دیوانهٔ تن برهنه
Дар меаҳ роҳ мешуд гурусна
در میاه راه میشد گرسنه
Буд боронӣу сармоеи шигарф
بود بارانی و سرمایی شگرف
Тар шуд он саргашта аз борону барф
تر شد آن سرگشته از باران و برف
На наҳуфтӣ будаш ва на хона Эй
نه نهفتی بودش و نه خانهای
Оқибат мерафт то вайрона Эй
عاقبت میرفت تا ویرانهای
Чун ниҳод аз роҳ дар вайронаи гом
چون نهاد از راه در ویرانه گام
Бар сараш омад ҳамеи хиштии зи бом
بر سرش آمد همی خشتی ز بام
Сари шикасташи хӯн равон шуд ҳамчуи ҷӯй
سر شکستش خون روان شد همچو جوی
Марди сӯии осмони бркрд рӯй
مرد سوی آسمان برکرد روی
Гуфт то кӣ кӯси султонӣ задан
گفت تا کی کوس سلطانی زدن
Зини накӯтар хишт натавонӣ задан
زین نکوتر خشت نتوانی زدن