Буд он девонаи хӯн аз дили чикон

بود آن دیوانه خون از دل چکان

Зонк санги андохтндши кӯдакон

زانک سنگ انداختندش کودکان

Рафт охир то ба кунҷи гулханӣ

رفت آخر تا به کنج گلخنی

Буд андари кунҷи гулхани равзанӣ

بود اندر کنج گلخن روزنی

Шуд аз он равзани тагаргии ошкор

شد از آن روزن تگرگی آشکار

Бар срдиўонаҳ омад дар нисор

بر سردیوانه آمد در نثار

Чун тагарг аз санг менашнохт боз

چون تگرگ از سنگ می‌نشناخت باز

Кард беҳудаи забони худ дароз

کرد بیهوده زبان خود دراز

Дод девонаи басии дашноми зишт

داد دیوانه بسی دشنام زشت

Каз чаҳ андозанд бар ман сангу хишт

کز چه اندازند بر من سنگ و خشت

Тира буд он хона афтодаш гумон

تیره بود آن خانه افتادش گمان

Кини магари ҳам кўдконнди ин замон

کین مگر هم کودکانند این زمان

То ки аз ҷое дарӣ бикшод бод

تا که از جایی دری بگشاد باد

Равшанӣ дар хона гулхан фитод

روشنی در خانهٔ گلخن فتاد

Боз донист ӯ тагарги ӣнҷои зи санг

باز دانست او تگرگ اینجا ز سنگ

Дил шудаш аз додани дашноми танг

دل شدش از دادن دشنام تنگ

Гуфт ё раби тира буд ин гулханам

گفت یا رب تیره بود این گلخنم

Саҳв кардам , ҳарч гуфтам он манам

سهو کردم، هرچ گفتم آن منم

Гар занад девонаи ин шеваи лоф

گر زند دیوانهٔ این شیوه لاف

Ту мада аз саркашӣ бо ӯ масоф

تو مده از سرکشی با او مصاف

Онки ӣнҷои масти лои иъқл буд

آنک اینجا مست لا یعقل بود

Беқарор ва бекас ва бедил буд

بی‌قرار و بی کس و بی دل بود

намегузорад умр дар нокоме

می‌گذارد عمر در ناکامیی

Ҳар замонаши тоза бе ороме

هر زمانش تازه بی‌آرامیی

Ту зФон аз шева ӯ даври дор

تو زفان از شیوهٔ او دور دار

Ошиқу девонаро маъзӯрдор

عاشق و دیوانه را معذوردار

Гар назар дар сар бенурон кунӣ

گر نظر در سر بی‌نوران کنی

Ҷумлаи он бе шаки з маъзӯрон кунӣ

جمله آن بی شک ز معذوران کنی