Буд дарвешии зи фарти ишқи зор

بود درویشی ز فرط عشق زار

Вази муҳаббати ҳамчуи оташ бе қарор

وز محبت همچو آتش بی‌قرار

Ҳам зи тафти ишқи ҷонаши сӯхта

هم ز تفت عشق جانش سوخته

Ҳам зи тоби ҷони зФонши сӯхта

هم ز تاب جان زفانش سوخته

Оташ аз ҷон дар дилаши афтода буд

آتش از جان در دلش افتاده بود

Мушкилии баси мушкилаши афтода буд

مشکلی بس مشکلش افتاده بود

Дар миён роҳ мешуд бе қарор

در میان راه می‌شد بی‌قرار

намегирист ва ин сухан мегуфт зор

می‌گریست و این سخن می‌گفت زار

Ҷону дил аз оташ рашкам бсухт

جان و دل از آتش رشکم بسوخت

Чанд гарем чун ҳама ашкам бсухт

چند گریم چون همه اشکم بسوخت

Ҳотифӣ гуфташ мазан зин беш лоф

هاتفی گفتش مزن زین بیش لاف

Азчаҳ бо ӯ дарфикандӣ аз газоф

ازچه با او درفکندی از گزاف

Гуфт ман кӣ дарфикандам бо яке

گفت من کی درفکندم با یکی

ӯ дроФкндст бо ман бе шаккӣ

او درافکندست با من بی‌شکی

Чун маниро кӣ буд он мағзу пӯст

چون منی را کی بود آن مغز و پوست

То чу ӯеро тавонад дошт дӯст

تا چو اویی را تواند داشت دوست

Ман чаҳ кардам , ҳарч кард ӯ карду бас

من چه کردم، هرچ کرد او کرد و بس

Дил чу хӯн шуд хӯни дил ӯ хӯрду бас

دل چو خون شد خون دل او خورد و بس

ӯ чу бо ту дарфиканд ва дод бор

او چو با تو درفکند و داد بار

Ту макун аз хеш дар сар зинҳор

تو مکن از خویش در سر زینهار

Ту ки бошӣ то дар он кори азим

تو که باشی تا در آن کار عظیم

Як нафас берун кунӣ пой аз гилӣм

یک نفس بیرون کنی پای از گلیم

Бо тугар ӯ ишқ бозад эй ғулом

با تو گر او عشق بازد ای غلام

Ишқ ӯ бо сунъ мебозад мудом

عشق او با صنع می‌بازد مدام

Ту нае баси ҳеҷ ва на бар ҳеҷ кор

تو نه‌ای بس هیچ و نه بر هیچ کار

Маҳви гирди вснъ бо сонеъи гузор

محو گرد وصنع با صانع گذار

Гар падеди ореи ту худро дар миён

گر پدید آری تو خود را در میان

Ҳам зи имонати броиии ҳам зи ҷон

هم ز ایمانت برآیی هم ز جان