Як шабии Маҳмӯди дили пар тоб шуд

یک شبی محمود دل پر تاب شد

Миҳмони ринди гулхан тоб шуд

میهمان رند گلخن تاب شد

Ринд бар хокистараш бинишонад хуш

رند بر خاکسترش بنشاند خوش

Реза дар гулхан ҳаме ифшоанд хуш

ریزه در گلخن همی‌افشاند خوش

Хушки нонеи пеш ӯ оварад зуд

خشک نانی پیش او آورد زود

Даст берун кард шоҳ ва хӯрд зуд

دست بیرون کرد شاه و خورد زود

Гуфт охири гулхании имшаби зи ман

گفت آخر گلخنی امشب ز من

Узр хоҳад ман сараш барам зи тан

عذر خواهد من سرش برم ز تن

Оқибат чун азм рафтан кард шоҳ

عاقبت چون عزم رفتن کرد شاه

Гулханӣ гуфташ ки дидӣ ҷойгоҳ

گلخنی گفتش که دیدی جایگاه

Хӯрд ва хуфтам дидӣу айвони ман

خورد و خفتم دیدی و ایوان من

Омадӣ нохондаи худ меҳмони ман

آمدی ناخوانده خود مهمان من

Гар дигар бор уфтадат , бархез зуд

گر دگر بار افتدت، برخیز زود

Пас қадам дар роҳ на , сар низ зуд

پس قدم در راه نه، سر نیز زود

Вар сармо набӯдат мебош хуш

ور سرما نبودت می‌باش خوش

Гулхании гӯи резае май поши хуш

گلخنی گو ریزه‌ای می‌پاش خوش

Ман на беш аз ту на камтари оимт

من نه بیش از تو نه کمتر آیمت

Ман кӣм то ман баробари оимт

من کیم تا من برابر آیمت

Хуш шуд аз гуфтор ӯ шоҳи ҷаҳон

خوش شد از گفتار او شاه جهان

Ҳафт бор дигараш шуд миҳмон

هفت بار دیگرش شد میهمان

Рӯзи охири гулханиро гуфт шоҳ

روز آخر گلخنی را گفت شاه

Охир аз шоҳи ҷаҳон чизе бихоҳ

آخر از شاه جهان چیزی بخواه

Гуфт агар ҳоҷат бигӯед он гадо

گفت اگر حاجت بگوید آن گدا

Шоҳаши он ҳоҷат бигардонад раво

شاهش آن حاجت بگرداند روا

Шоҳ гуфташ ҳоҷатат бо ман бигӯ

شاه گفتش حاجتت با من بگو

Хусравӣ кун , тарки ин гулхан бигӯ

خسروی کن، ترک این گلخن بگو

Гуфт ҳоҷатманди онам ман ки шоҳ

گفت حاجتمند آنم من که شاه

Ҳам чунин меҳмонам ояд гоҳи гоҳ

هم چنین مهمانم آید گاه گاه

Хусравии ман лақоӣ ӯ бас аст

خسروی من لقای او بس است

Тоҷи фарқами хоки пой ӯ бас аст

تاج فرقم خاک پای او بس است

Шаҳриёр аз дасти ту бисёр ҳаст

شهریار از دست تو بسیار هست

Ҳеҷ гулхани тобро ин корааст

هیچ گلخن تاب را این کارهست

Бо ту дар гулхан нишаста гулханӣ

با تو در گلخن نشسته گلخنی

Ба ки бе ту подшоҳии гулшанӣ

به که بی‌تو پادشاهی گلشنی

Чун азин гулхан даромад давлатам

چون ازین گلخن درآمد دولتم

Кофарӣ бошад азинҷои риҳлатам

کافری باشد ازینجا رحلتم

Бо ту ӣнҷогар висолии паии нуҳум

با تو اینجا گر وصالی پی نهم

Он ба малик ҳар ду олам кӣ даҳум

آن به ملک هر دو عالم کی دهم

Бас буд ин гулханами равшани зи ту

بس بود این گلخنم روشن ز تو

Чист ба аз ту ки хоҳам ман зи ту

چیست به از تو که خواهم من ز تو

Марги ҷони боди ин дили пари печ ро

مرگ جان باد این دل پر پیچ را

Гар гузинад бар ту ҳаргизи ҳеҷ ро

گر گزیند بر تو هرگز هیچ را

Ман на шоҳӣ хоҳам ва на хусравӣ

من نه شاهی خواهم و نه خسروی

Онч мехоҳам ман аз ту ҳам тӯй

آنچ می‌خواهم من از تو هم توی

Шаҳи ту бас бошӣ , макун шоҳии маро

شه تو بس باشی، مکن شاهی مرا

Миҳмон май ои гуҳ гоҳе маро

میهمان می‌آی گه گاهی مرا

Ишқ ӯ бояд турои кори ин буд

عشق او باید ترا کار این بود

Он ту ӯро ғаму бори ин буд

آن تو او را غم و بار این بود

Гар туро ишқаст , аз ваии хоҳ низ

گر ترا عشق است، از وی خواه نیز

Дасти азин доман макун кӯтоҳ низ

دست ازین دامن مکن کوتاه نیز

Дил бигирад зон хешаш бе шаккӣ

دل بگیرد زان خویشش بی‌شکی

Баҳр дорад , қатра хоҳад аз яке

بحر دارد، قطره خواهد از یکی