намешуд он саққои магари обӣ ба каф

می‌شد آن سقا مگر آبی به کف

Дид саққое дигар дар пеши саф

دید سقایی دگر در پیش صف

Ҳолеи ин як об дар кафи он замон

حالی این یک آب در کف آن زمان

Пеши он як рафту обии хост аз он

پیش آن یک رفت و آبی خواست از آن

Мард гуфташ эй зи маънӣ бе хабар

مرد گفتش ای ز معنی بی‌خبر

Чун ту ҳам ин оби дорӣ хуш бихӯр

چون تو هم این آب داری خوش بخور

Гуфт ҳин обии даҳ эй бихаради маро

گفت هین آبی ده‌ای بخرد مرا

Зонка дил бигирифт аз он худ маро

زانکه دل بگرفت از آن خود مرا

Буд одамро дилӣ аз куҳнаи сайр

بود آدم را دلی از کهنه سیر

Аз барои нав ба гандум шуд далер

از برای نو به گندم شد دلیر

Куҳнаҳо ҷумла ба як гандум фурухт

کهنه ها جمله به یک گندم فروخت

Ҳарч будаш ҷумла дар гандум бсухт

هرچ بودش جمله در گندم بسوخت

Ъўр шуд , дардии зи дили сар бар задаш

عور شد، دردی ز دل سر بر زدش

Ишқ омад ҳалқае бар дар задаш

عشق آمد حلقه‌ای بر در زدش

Дар фурӯғи ишқ чун ночиз шуд

در فروغ عشق چون ناچیز شد

Куҳна ва нав рафт ва ӯ ҳам низ шуд

کهنه و نو رفت و او هم نیز شد

Чун нмондши ҳеҷ , бо ҳайчии бсохт

چون نماندش هیچ، با هیچی بساخت

Ҳарч дасташ дод дар ҳайчи ба бохт

هرچ دستش داد در هیچی به باخت

Дили зи худ бигрифтану мурдани басӣ

دل ز خود بگرفتن و مردن بسی

Нест кори моу кор ҳар касе

نیست کار ما و کار هر کسی

Дайгарӣ гуфташ ки пиндорам ки ман

دیگری گفتش که پندارم که من

Кардаам ҳосили камоли хештан

کرده‌ام حاصل کمال خویشتن

Ҳам камоли хеш ҳосил карда ам

هم کمال خویش حاصل کرده‌ام

Ҳам риёзатҳои мушкил карда ам

هم ریاضتهای مشکل کرده‌ام

Чун ҳам ӣнҷои кори ман ҳосили ббўд

چون هم اینجا کار من حاصل ببود

Рафтанами зини ҷойгаҳи мушкили ббўд

رفتنم زین جایگه مشکل ببود

Дидае касро ки бархезад зи ганҷ

دیده ای کس را که برخیزد ز گنج

Май дӯд дар кӯҳ ва дар саҳро ба ранҷ

می‌دود در کوه و در صحرا به رنج

Гуфт эй Иблиси табъи пари ғурур

گفت ای ابلیس طبع پر غرور

Дар манӣ гуми вази муроди ман нФўр

در منی گم وز مراد من نفور

Дар хаёли хеши мағрури омада

در خیال خویش مغرور آمده

Аз фазои маърифати дўромдаҳ

از فضای معرفت دورآمده

Нафас бар ҷони ту дастӣ ёфта

نفس بر جان تو دستی یافته

Дев дар мағзат нишастӣ ёфта

دیو در مغزت نشستی یافته

Гар туро нурӣаст дар раҳи ёртст

گر ترا نوریست در ره یارتست

Вари турои зўқисти он пиндори тест

ور ترا ذوقیست آن پندار تست

Ваҷду фақри ту хаёлӣ беш нест

وجد و فقر تو خیالی بیش نیست

Ҳарч май гӯйии маҳолӣ беш нест

هرچ می‌گویی محالی بیش نیست

Ғарраи ин равшанӣ раҳ мабош

غره این روشنی ره مباش

Нафаси ту ботест , ҷуз огаҳ мабош

نفس تو باتست، جز آگه مباش

Бо чунин хасмии з бетеғӣ ба даст

با چنین خصمی ز بی تیغی به دست

Кӣ тавонад ҳеҷ кас эмин нишаст

کی تواند هیچ کس ایمن نشست

Гар турои нурии з нафас омад падед

گر ترا نوری ز نفس آمد پدید

Захми каждум аз карафс омад падед

زخم کژدم از کرفس آمد پدید

Ту бидон нури наҷис ғарра мабош

تو بدان نور نجس غره مباش

Чун нае хуршеди ҷуз зарра мабош

چون نه‌ای خورشید جز ذره مباش

На зи торикии раҳи навмеди шӯ

نه ز تاریکی ره نومید شو

На зи нураши ҳам бар хуршеди шӯ

نه ز نورش هم بر خورشید شو

То ту дар пиндори хешӣ эй азиз

تا تو در پندار خویشی ای عزیز

Хондан ва рондан на арзади як пашиз

خواندن و راندن نه ارزد یک پشیز

Чун буруни оеи зи пиндори вуҷӯд

چون برون آیی ز پندار وجود

Бар ту гардад даври паргори вуҷӯд

بر تو گردد دور پرگار وجود

Вари туро пиндор ҳастӣ ҳаст ҳеҷ

ور ترا پندار هستی هست هیچ

Набӯдат аз нестӣ дар дасти ҳеҷ

نبودت از نیستی در دست هیچ

Зарраегар таъм ҳастӣ бошиддат

ذره‌ای گر طعم هستی باشدت

Кофарӣу бути парастӣ бо шиддат

کافری و بت پرستی با شدت

Гар падеди ое ба ҳастӣ як нафас

گر پدید آیی به هستی یک نفس

Тир борон оядат аз пеш ва пас

تیر باران آیدت از پیش و پس

То ту ҳастӣ , ранҷи ҷонро тани буна

تا تو هستی، رنج جان را تن بنه

Сад қафоро ҳар замони гардани буна

صد قفا را هر زمان گردن بنه

Гар ту оеи худ ба ҳастӣ ошкор

گر تو آیی خود به هستی آشکار

Сад қафоат аз пай дар оради рӯзгор

صد قفات از پی در آرد روزگار