Шайхи бўбкри ншобўрӣ ба роҳ
شیخ بوبکر نشابوری به راه
Бо мурӣдон шуд бурун аз хонақоҳ
با مریدان شد برون از خانقاه
Шайх бар хар буд бе асҳобно
شیخ بر خر بود بیاصحابنا
Кард ногуҳи хари магари бодии раҳо
کرد ناگه خر مگر بادی رها
Шайхро зон бод ҳолат шуд падед
شیخ را زان باد حالت شد پدید
Наъра Эй зад , ҷома бар ҳам ме дарид
نعرهای زد، جامه بر هم میدرید
Ҳам мурӣдони ҳам касе кон дид азу
هم مریدان هم کسی کان دید ازو
Ҳеҷ каси фӣ алҷмлаҳ напасандед азу
هیچ کس فی الجمله نپسندید ازو
Баъд аз он кард он яке аз ваии савол
بعد از آن کرد آن یکی از وی سؤال
Кохри ӣнҷо дар ки крдои шайхи ҳол
کاخر اینجا در که کردای شیخ حال
Гуфт чандоне ки мекардам нигоҳ
گفت چندانی که میکردم نگاه
Буд аз асҳоб ман бигрифта роҳ
بود از اصحاب من بگرفته راه
Буд ҳам аз пеш ва ҳам аз пас мурӣд
بود هم از پیش و هم از پس مرید
Гуфтам алҳақ кам ним аз боязид
گفتم الحق کم نیم از بایزید
Ҳам чунин ки имрӯзи хеши ороста
هم چنین که امروز خویش آراسته
Бо мридонми зи ҷони бархеста
با مریدانم ز جان برخاسته
Бе шаккии фардои хушӣ дар ъзу ноз
بیشکی فردا خوشی در عز و ناز
Дррўм дар дашти маҳшари сарфароз
درروم در دشت محشر سرفراز
Гуфт чун ин фикр кардам , аз қазо
گفت چون این فکر کردم، از قضا
Кард хари ин ҷойгаҳи бодии раҳо
کرد خر این جایگه بادی رها
Яъне он кӯ мезанад ин шеваи лоф
یعنی آن کو میزند این شیوه لاف
Хар ҷавобаш медиҳад , чанд аз газоф
خر جوابش میدهد، چند از گزاف
Зини сабаб чун оташам дар ҷон фитод
زین سبب چون آتشم در جان فتاد
Ҷои ҳолам буду ҳолам зон фитод
جای حالم بود و حالم زان فتاد
То ту дар аҷабу ғурурии монда Эй
تا تو در عجب و غروری ماندهای
Аз ҳақиқати даври даврии монда Эй
از حقیقت دور دوری ماندهای
Аҷаб бар ҳам зан , ғурурати робсўз
عجب بر هم زن، غرورت رابسوز
Ҳозир аз нафасӣ , ҳузуратро бисӯз
حاضر از نفسی، حضورت را بسوز
эй бгштаҳ ҳар дам аз лавнӣ дигар
ای بگشته هر دم از لونی دگر
Дар бен ҳар мӯии фиръавнӣ дигар
در بن هر موی فرعونی دگر
То зи ту як зарра боқӣ монадаст
تا ز تو یک ذره باقی ماندست
Сад нишон аз ту нифоқӣ монадаст
صد نشان از تو نفاقی ماندست
Аз манигар эминӣ бошад туро
از منی گر ایمنی باشد ترا
Бо ду олам душманӣ бошад туро
با دو عالم دشمنی باشد ترا
Гар ту рӯзӣ дар фанои тани шӯй
گر تو روزی در فنای تن شوی
Гар ҳамаи шаб дар шабии равшани шӯй
گر همه شب در شبی روشن شوی
Ман магӯ эй аз манӣ дар сад бало
من مگو ای از منی در صد بلا
То ба Иблисӣ нагардӣ мубтало
تا به ابلیسی نگردی مبتلا