Обидӣ будаст дар вақт кулем

عابدی بودست در وقت کلیم

Дар ибодат буд рӯзу шаби муқӣм

در عبادت بود روز و شب مقیم

Заррае завқ ва гушоиш ме наёфт

ذره‌ای ذوق و گشایش می‌نیافت

зи офтоби сина тобиш ме наёфт

ز آفتاب سینه تابش می‌نیافت

Дошт ришии баси накӯи он неки мард

داشت ریشی بس نکو آن نیک مرد

Гоҳ гоҳе риши худро шона кард

گاه گاهی ریش خود را شانه کرد

Мард обид дид Мӯсоро зи давр

مرد عابد دید موسی را ز دور

Пеш ӯ шуд к-эии сипаҳи солори тавр

پیش او شد کای سپه سالار طور

Аз барои ҳақ каз ҳақ кун савол

از برای حق کز حق کن سؤال

То чаро на завқ дорам ман на ҳол

تا چرا نه ذوق دارم من نه حال

Чун кулем алқсаҳ шуд бар кӯҳи тавр

چون کلیم القصه شد بر کوه طور

Бозпурсед он сухан , ҳақ гуфт давр

بازپرسید آن سخن، حق گفت دور

Гавҳари онк аз васли мо дарвеш монад

گوهر آنک از وصل ما درویش ماند

Доимои машғӯли риш хеш монад

دائما مشغول ریش خویش ماند

Мӯсо омад қисса бар гуфто ки чист

موسی آمد قصه بر گفتا که چیست

Риш худ мекунад мард ва ме гирист

ریش خود می‌کند مرد و می‌گریست

Ҷабраил омад сӯии Мӯсои давон

جبرئیل آمد سوی موسی دوان

Гуфт ҳамеи машғӯли ришии ин замон

گفت همی مشغول ریشی این زمان

Риш агар орост дар ташвиш буд

ریش اگر آراست در تشویش بود

Вар ҳаме барканд ҳам дарвеш буд

ور همی برکند هم درویش بود

Як нафас бе ӯ баровардан хатост

یک نفس بی او برآوردن خطاست

Чаҳ ба каж зу бозамонӣ чаҳ ба рост

چه به کژ زو بازمانی چه به راست

Аз заряши худ буруни ноомада

از زریش خود برون ناآمده

Ғарқи ин дарёии хӯни ноомада

غرق این دریای خون ناآمده

Чун зи риш худ бипардозӣ нахуст

چون ز ریش خود بپردازی نخست

Азм ту гардад дарин дарёи дуруст

عزم تو گردد درین دریا درست

Вари ту боин риш дар дарёи шӯй

ور تو بااین ریش در دریا شوی

Ҳам зи риши хеши нопарвои шӯй

هم ز ریش خویش ناپروا شوی