Гуфт Аёзи хосро Маҳмӯд хонд

گفت ایاز خاص را محمود خواند

Тоҷ дораш кард ва бар тахташи нишонд

تاج دارش کرد و بر تختش نشاند

Гуфт шоҳии додмт , лашгар турост

گفت شاهی دادمت، لشگر تراست

Подшоҳӣ кун ки ин кишвар турост

پادشاهی کن که این کشور تراست

Он ҳаме хоҳам ки ту шоҳӣ кунӣ

آن همی‌خواهم که تو شاهی کنی

Ҳалқа дар гӯши ма ва моҳӣ кунӣ

حلقه در گوش مه و ماهی کنی

Ҳарки он башнавад аз хайлу сипоҳ

هرکه آن بشنود از خیل و سپاه

Ҷумларо шуд чашм аз он ғайрати сиёҳ

جمله را شد چشم از آن غیرت سیاه

Ҳар касе мегуфт шоҳӣ бо ғулом

هر کسی می‌گفت شاهی با غلام

Дар ҷаҳон ҳаргиз накард ин эҳтиром

در جهان هرگز نکرد این احترام

Лек он соъати Аёзи ҳӯшёр

لیک آن ساعت ایاز هوشیار

намегирист аз кори султони зори зор

می‌گریست از کار سلطان زار زار

Ҷумла гуфтандаш ки ту девона Эй

جمله گفتندش که تو دیوانه‌ای

намендонӣ вази хиради бегона Эй

می‌ندانی وز خرد بیگانه‌ای

Чун ба султонӣ раседӣ эй ғулом

چون به سلطانی رسیدی ای غلام

Чист чандини гиря , биншин шодком

چیست چندین گریه، بنشین شادکام

Дод Аёзи он қавмро ҳолеи ҷавоб

داد ایاز آن قوم را حالی جواب

Гуфт бас давред аз роҳи савоб

گفت بس دورید از راه صواب

Нестии огаҳ ки шоҳи анҷуман

نیستی آگه که شاه انجمن

Давр май андоздм аз хештан

دور می‌اندازدم از خویشتن

намедиҳад машғӯлем то ман зи шоҳ

می‌دهد مشغولیم تا من ز شاه

Бозмонми даври машғӯли сипоҳ

بازمانم دور مشغول سپاه

Гар ба ҳукм ман кунад малики ҷаҳон

گر به حکم من کند ملک جهان

Ман нигарадам ғоиб аз ваии як замон

من نگردم غایب از وی یک زمان

Ҳарч гуяд он тавонам карду бас

هرچ گوید آن توانم کرد و بس

Лек азу даврӣ наҷӯям як нафас

لیک ازو دوری نجویم یک نفس

Ман чаҳ хоҳам кард малику кор ӯ

من چه خواهم کرد ملک و کار او

Маликати ман бас буд дидор ӯ

ملکت من بس بود دیدار او

Гар ту марди толибӣу ҳақи шинос

گر تو مرد طالبی و حق‌شناس

Бандагӣ кардани дромўз аз аёс

بندگی کردن درآموز از ایاس

эй ба рӯзу шаби маъаттали монда

ای به روز و شب معطل مانده

Ҳамчунон бар гоми аввали монда

همچنان بر گام اول مانده

Ҳар шабӣ аз баҳри ту эй бўолФзўл

هر شبی از بهر تو ای بوالفضول

намекунанд аз авҷи ҷаббории нузул

می‌کنند از اوج جباری نزول

Ту зи ҷои худ чу мардӣ бе адаб

تو ز جای خود چو مردی بی‌ادب

Брнагирӣ гом , на рӯз ва на шаб

برنگیری گام، نه روز و نه شب

Омаданд аз авҷи иззати пеши боз

آمدند از اوج عزت پیش باز

Ту з пас рафтӣ ва кардӣ эҳтироз

تو ز پس رفتی و کردی احتراز

эй дариғо нестии ту марди ин

ای دریغا نیستی تو مرد این

Бо ки битавон гуфт охири дарди ин

با که بتوان گفت آخر درد این

То биҳишту дӯзахат дар раҳ буд

تا بهشت و دوزخت در ره بود

Ҷони тузин розкии огаҳ буд

جان توزین رازکی آگه بود

Чун азин ҳар ду буруни оеи тамом

چون ازین هر دو برون آیی تمام

Субҳи ин давлат бурунат ояд зи шом

صبح این دولت برونت آید ز شام

Гулшани ҷинат на ин асҳоби рост

گلشن جنت نه این اصحاب راست

Зонк ълиўни зўии алолбоби рост

زانک علیون ذوی الالباب راست

Ту чу мардон , ин бад-ӣни даҳ он бидон

تو چو مردان، این بدین ده آن بدان

Даргузар , на дили бад-ӣни даҳ на бидон

درگذر، نه دل بدین ده نه بدان

Чун з ҳар ду даргузаштӣ фарди ту

چون ز هر دو درگذشتی فرد تو

Гар занӣ бошӣ ту бошӣ марди ту

گر زنی باشی تو باشی مرد تو