Чун Зулайхои ҳишмат воъзоз дошт

چون زلیخا حشمت واعزاز داشت

Рафт Юсуфро ба зиндони боздошт

رفت یوسف را به زندان بازداشت

Бо ғуломӣ гуфт бинишон ин дамаш

با غلامی گفت بنشان این دمش

Пас бизан панҷоҳ чӯби муҳкамаш

پس بزن پنجاه چوب محکمش

Бар тани Юсуфи чунон бозуи гушой

بر تن یوسف چنان بازو گشای

Кини дам оҳаш бишинавам аз даври ҷой

کین دم آهش بشنوم از دور جای

Он ғулом омад басии кораши надод

آن غلام آمد بسی کارش نداد

Рӯй Юсуф дид дили бориши надод

روی یوسف دید دل بارش نداد

Пўстинӣ дид марди неки бахт

پوستینی دید مرد نیک بخت

Дасти худ бар пӯстин бикшод сахт

دست خود بر پوستین بگشاد سخت

Мард ҳар чӯбӣ ки мезад устувор

مرد هر چوبی که می‌زد استوار

Нола Эй мекард Юсуфи зори зор

ناله‌ای می‌کرد یوسف زار زار

Чун Зулайхо бонг башнавадӣ зи давр

چون زلیخا بانگ بشنودی ز دور

Гуфтӣ охири сахттар зан эй сабур

گفتی آخر سخت‌تر زن ای صبور

Мард гуфт эй Юсуфи хуршеди фар

مرد گفت ای یوسف خورشید فر

Гар Зулайхо бар ту андозад назар

گر زلیخا بر تو اندازد نظر

Чун набинад бар ту захми чӯби ҳеҷ

چون نبیند بر تو زخم چوب هیچ

Бешак андозад маро дар печи печ

بی شک اندازد مرا در پیچ پیچ

Бараҳна кун дӯш , дили барҷои дор

برهنه کن دوش، دل برجای دار

Баъд аз он чӯбии қавиро пои дор

بعد از آن چوبی قوی را پای دار

Гарчи ин зарбати зӣонеи бошиддат

گرچه این ضربت زیانی باشدت

Чун туро бинад нишонеи бошиддат

چون ترا بیند نشانی باشدت

Тан бараҳна кард Юсуфи он замон

تن برهنه کرد یوسف آن زمان

Ғулғулӣ афтод дар ҳафт осмон

غلغلی افتاد در هفت آسمان

Мард ҳоле кард дасти худ баланд

مرد حالی کرد دست خود بلند

Сахт чӯбӣ зад ки дар хокаш фиканд

سخت چوبی زد که در خاکش فکند

Чун Зулайхо зу шунӯди он бори оҳ

چون زلیخا زو شنود آن بار آه

Гуфт бас , кини оҳ буд аз ҷойгоҳ

گفت بس، کین آه بود از جایگاه

Пеши азин он оҳҳо ночизбўд

پیش ازین آن آهها ناچیزبود

Оҳи он боди ин з ҷое низ буд

آه آن باد این ز جایی نیز بود

Гар буд дар мотамии сад навҳа гар

گر بود در ماتمی صد نوحه‌گر

Оҳи соҳиб дард ояд коргар

آه صاحب درد آید کارگر

Гар буд дар ҳалқае сад ғам зада

گر بود در حلقه‌ای صد غم زده

Ҳалқаро бошад нигин мотам зада

حلقه را باشد نگین ماتم زده

То нагардӣ марди соҳиби дарди ту

تا نگردی مرد صاحب درد تو

Дар саф мардон набошӣ марди ту

در صف مردان نباشی مرد تو

Ҳар ки дард ишқ дорад , сӯзи ҳам

هر که درد عشق دارد، سوز هم

Шаб куҷо ёбад қарору рӯзи ҳам

شب کجا یابد قرار و روز هم