Хоҷаи зангиро ғуломии чуст буд

خواجه زنگی را غلامی چست بود

Дасти пок аз кори дунёи шаст буд

دست پاک از کار دنیا شست بود

Ҷумлаи шаби он ғуломи поки боз

جملهٔ شب آن غلام پاک باز

То ба вақт субҳ мекардӣ намоз

تا به وقت صبح می‌کردی نماز

Хоҷа гуфташ эй ғуломи коркун

خواجه گفتش ای غلام کارکن

Шаб чу бархезӣ маро бедор кун

شب چو برخیزی مرا بیدار کن

То вузӯ созам кунам бо ту намоз

تا وضو سازم کنم با تو نماز

Он ғулом ӯро ҷавобӣ дод боз

آن غلام او را جوابی داد باز

Гуфт он занро ки дарди зиҳи бхост

گفت آن زن را که درد زه بخاست

Гар касаш бедоргар набӯд равост

گر کسش بیدارگر نبود رواست

Гар турои дрдистии бедоре

گر ترا دردیستی بیداریی

Рӯзу шаб дар кор на бе ?корея

روز و شب در کار نه بی‌کاریی

Чун касе бояд ки бедорат кунад

چون کسی باید که بیدارت کند

Дайгарӣ бояд ки ӯ карт кунад

دیگری باید که او کارت کند

Ҳар киро ин ҳасрат ва ин дард нест

هر که را این حسرت و این درد نیست

Хок бар фарқаш ки ин кас мард нест

خاک بر فرقش که این کس مرد نیست

Ҳар киро ин дарди дил дар ҳам сиришт

هر که را این درد دل در هم سرشت

Маҳв шуд ҳам дӯзах ӯро ҳам биҳишт

محو شد هم دوزخ او را هم بهشت