Подшоҳӣ буд баси соҳиби ҷамол

پادشاهی بود بس صاحب‌جمال

Дар ҷаҳони ҳасан бе мислиу мисол

در جهانِ حُسن، بی‌مثل و مثال

Малики олами мусҳафи асрор ӯ

مُلک عالم مُصحفِ اسرارِ او

Дар никуии оятии дидор ӯ

در نکویی آیتی دیدار او

наменадонам ҳеҷ каси он Зуҳра ёфт

می‌ندانم هیچ کس آن زهره یافت

Кӯ тавонад аз ҷамолаш баҳра ёфт

کو تواند از جمالش بهره یافت

Рӯй олам пар шуд аз ғавғоӣ ӯ

روی عالم پُر شد از غوغای او

Халқро аз ҳад бишуд савдоӣ ӯ

خلق را از حد بشد سودای او

Гоҳи шаби дизӣ бурун ронадӣ ба кӯй

گاه شبدیزی برون راندی به کوی

Бурқаъии гулгуни фурӯи ҳаштӣ ба рӯй

برقعی گلگون فرو هشتی به روی

Ҳрк кардӣ сӯии он бурқаъи нигоҳ

هرک کردی سوی آن برقع نگاه

Сари бридндиш аз тан бе гуноҳ

سر بریدندیش از تن بی‌گناه

Вонки ном ӯ брондӣ бар зФон

وآنک نام او براندی بر زفان

Қатъ кардандӣ зФонш дар замон

قطع کردندی زفانش در زمان

Вар касе андеша кардӣ зон висол

ور کسی اندیشه کردی زآن وصال

Ақлу ҷон барбод додӣ зон маҳол

عقل و جان بر باد دادی زآن محال

Рӯз будӣ каз ғами ишқаши ҳазор

روز بودی کز غم عشقش هزار

намебамурданд инат ишқ ва инат кор

می‌بمردند، اینت عشق و اینت کار

Гар касе дидӣ ҷамолаши ошкор

گر کسی دیدی جمالش آشکار

Ҷон бидодӣ ва бамурдӣ зори зор

جان بدادی و بمردی زار زار

Мурдан аз ишқи рухи он дили навоз

مردن از عشقِ رخِ آن دل‌نواز

Беҳтар аз сад зиндагонии дароз

بهتر از صد زندگانیِ دراز

На касеро сабр будӣ зу дамӣ

نه کسی را صبر بودی زو دمی

На касеро тоб ӯ будӣ ҳаме

نه کسی را تاب او بودی همی

Халқ мебуданд доими зини талаб

خلق می‌بودند دائم زین طلب

Сабр на боӯ ва бе ӯ эй аҷаб

صبر نه با او و بی او ای عجب

Гар касеро тоб будӣ як замон

گر کسی را تاب بودی یک زمان

Шоҳ рӯй хеш бинмудӣ аён

شاه روی خویش بنمودی عیان

Лек чун кас тоб дид ӯ надошт

لیک چون کس تاب دید او نداشت

Лиззатии ҷуз дар шунид ӯ надошт

لذتی جز در شنید او نداشت

Чун наомад ҳеҷ халқии мард ӯ

چون نیامد هیچ خلقی مرد او

Ҷумла мемарданду дили пари дард ӯ

جمله می‌مردند و دل پُر درد او

Оина фармуд ҳолеи подшоҳ

آینه فرمود: حالی پادشاه!

Кандар оинаи тавон кардани нигоҳ

کاندر آینه توان کردن نگاه

Рӯйро аз оина ме тофтӣ

روی را از آینه می‌تافتی

Ҳаркас аз рӯйиш нишоне ёфтӣ

هر کس از رویش نشانی یافتی

Гар ту май дории ҷамоли ёри дӯст

گر تو می‌داری جمال یار دوست

Дил бидон коиинаҳ дидор ӯст

دل! بدان، کآیینهٔ دیدار اوست

Дили бадасти ору ҷамол ӯ бибин

دل به دست آر و جمال او ببین

Оина кун ҷони ҷалол ӯ бибин

آینه کن جان، جلال او ببین

Подшоҳи тест бар қасри ҷалол

پادشاهِ توست بر قصرِ جلال

Қасри равшани зи офтоби он ҷамол

قصر روشن زآفتاب آن جمال

Подшоҳи хешро дар дил бибин

پادشاه خویش را در دل ببین

Ҳушро дар зарра ҳосил бибин

هوش را در ذرهٔ حاصل ببین

Ҳар либосии кон ба саҳро омадаст

هر لباسی کآن به صحرا آمدست

Сояи симурғ зебо омадаст

سایهٔ سیمرغ زیبا آمدست

Гар туро симурғ бинмоед ҷамол

گر تو را سیمرغ بنماید جمال

Сояро симурғи бинӣ бе хаёл

سایه را سیمرغ بینی بی‌خیال

Гар ҳамаи чли мурғ вагар сӣ мурғ буд

گر همه چل مرغ و گر سی‌مرغ بود

Ҳарч дидӣ сояи симурғ буд

هرچ دیدی سایهٔ سیمرغ بود

Сояро симурғ чун набӯд ҷудо

سایه را سیمرغ چون نبوَد جدا

Гар ҷудои гӯйӣ он набӯд раво

گر جدایی گویی آن نبوَد روا

Ҳар ду чун ҳастанд бо ҳам бозҷӯӣ

هر دو چون هستند با هم بازجوی

Дар гузар аз сояи вонгаҳи розҷўӣ

درگذر از سایه وآن گه راز جوی

Чун ту гуми гаштии чунин дар соя Эй

چون تو گم گشتی چنین در سایه‌ای

Кӣ з симурғат расад сармоя Эй

کی ز سیمرغت رسد سرمایه‌ای؟

Гар туро пайдо шавад як фатҳи боб

گر تو را پیدا شود یک فتح باب

Ту даруни сояи бинии офтоб

تو درون سایه بینی آفتاب

Соя дар хуршеди гуми бинии мудом

سایه در خورشید گم بینی مدام

Худ ҳамаи хуршеди бинии вассалом

خود همه خورشید بینی والسلام