Зу яке пурсед к-эии соҳиби қабул

زو یکی پرسید کای صاحب قبول

Ту чаҳ май гӯйии зи ёрони расӯл

تو چه می‌گویی ز یاران رسول

Гуфт ман аз ҳақ намеоем ба сар

گفت من از حق نمی‌آیم به سر

Кӣ тавонам дод аз ёрони хабар

کی توانم داد از یاران خبر

Гарна дар ҳақи ҷону дил гум дорамӣ

گرنه در حق جان و دل گم دارمی

Як нафаси пурвой мардум дорамӣ

یک نفس پروای مردم دارمی

Он на ман будам ки дар саҷдаи гуҳӣ

آن نه من بودم که در سجده گهی

Хор дар чашмами шикасти андари раҳе

خار در چشمم شکست اندر رهی

Бар замини хӯнам равон шуд аз басар

بر زمین خونم روان شد از بصر

Ман зи хӯн хеш будам бе хабар

من ز خون خویش بودم بی‌خبر

Онк ӯро ин чунин дардӣ буд

آنک او را این چنین دردی بود

Кӣ дили кори зану мардӣ буд

کی دل کار زن و مردی بود

Чун набудам то ки будам хушинос

چون نبودم تا که بودم خودشناس

Дайгариро кӣ шиносам дар қиёс

دیگری را کی شناسم در قیاس

Ту дарин раҳ на худо ва на расӯл

تو درین ره نه خدا و نه رسول

Даст кӯтаҳ кун азин раду қабул

دست کوته کن ازین رد و قبول

Ту кафии хокии дарин раҳи хоки шӯ

تو کفی خاکی درین ره خاک شو

Аз тброу таваллои поки шӯ

از تبرا و تولا پاک شو

Чун кафии хокии сухан аз хоки гӯй

چون کفی خاکی سخن از خاک گوی

Ҷумларо ту поки дону поки гӯй

جمله را تو پاک دان و پاک گوی