Хоҷае аз хону мон овора шуд

خواجه‌ای از خان و مان آواره شد

Вази Фқоъии кӯдакӣ бечора шуд

وز فقاعی کودکی بی‌چاره شد

Шуд зи фарти ишқи савдоеи азу

شد ز فرط عشق سودایی ازو

Гашти сари ғавғои расвои азу

گشت سر غوغای رسوایی ازو

Ҳарч ӯро буд асбобу зёъ

هرچ او را بود اسباب و ضیاع

намефурухт ва май харид аз ваии Фқоъ

می‌فروخت و می‌خرید از وی فقاع

Чун нмондши ҳеҷ , бас дарвеш шуд

چون نماندش هیچ، بس درویش شد

Ишқи он бе дили яке сад беш шуд

عشق آن بی‌دل یکی صد بیش شد

Гарчи медоданд нон ӯро тамом

گرچه می‌دادند نان او را تمام

Гурусна будӣу сайр аз ҷони мудом

گرسنه بودی و سیر از جان مدام

Зонк чандоне ки Нонаш ме расед

زانک چندانی که نانش می‌رسید

Ҷумла май бараду Фқоъӣ май харид

جمله می‌برد و فقاعی می‌خرید

Доимо бинишаста будӣ гурусна

دایما بنشسته بودی گرسنه

То хиради як дами Фқоъии сад тана

تا خرد یک دم فقاعی صد تنه

Соилӣ гуфташ ки эй ошуфтаи кор

سایلی گفتش که ای آشفته کار

Ишқ чаҳ буд сар ин кун ошкор

عشق چه بود سر این کن آشکار

Гуфт он бошад ки сад олами матоъ

گفت آن باشد که صد عالم متاع

Ҷумла бифурӯшӣ барои як Фқоъ

جمله بفروشی برای یک فقاع

То чунин корӣ науфтад мард ро

تا چنین کاری نیفتد مرد را

ӯ чаҳ донад ишқроу дард ро

او چه داند عشق را و درد را