Буд олии ҳимматии соҳиби камол

بود عالی همتی صاحب کمال

Гашти ошиқ бар яке соҳиби ҷамол

گشت عاشق بر یکی صاحب جمال

Аз қазои маъшӯқи он дил дода мард

از قضا معشوق آن دل داده مرد

Шуд чу шохи хайзарони борӣку зард

شد چو شاخ خیزران باریک و زرد

Рӯзи равшан бар дилаш торик шуд

روز روشن بر دلش تاریک شد

Маргаш аз давр омад ва наздик шуд

مرگش از دور آمد و نزدیک شد

Марди ошиқро хабар доданд аз он

مرد عاشق را خبر دادند از آن

Кордӣ дар даст меомад давон

کاردی در دست می‌آمد دوان

Гуфт ҷонони робхўоҳми кишти зор

گفت جانان رابخواهم کشت زار

То ба марг худ намирад он нигор

تا به مرگ خود نمیرد آن نگار

Мардумон гуфтанд баси шӯрида Эй

مردمان گفتند بس شوریده‌ای

Ту дарин куштан чаҳ ҳикмати дида Эй

تو درین کشتن چه حکمت دیده‌ای

Хӯни марезу дасти азин куштан бидор

خون مریز و دست ازین کشتن بدار

Кӯи худ ин соъат бихоҳад марди зор

کو خود این ساعت بخواهد مرد زار

Чун надорад мурдаи куштани ҳосилӣ

چون ندارد مرده کشتن حاصلی

Сари набарди мурдаро ҷузи ҷоҳилӣ

سر نبرد مرده را جز جاهلی

Гуфт чун бар даст ман шуд куштаи ёр

گفت چون بر دست من شد کشته یار

Дар қисос ӯ кашандами зори зор

در قصاص او کشندم زار زار

Пас чу бархезад қиёмат , пеши ҷамъ

پس چو برخیزد قیامت، پیش جمع

Аз барои ӯ бсўзндм чу шамъ

از برای او بسوزندم چو شمع

То шавам зу куштаи имрӯз аз ҳавас

تا شوم زو کشته امروز از هوس

Сӯхтаи фардои азуи инам на бас

سوخته فردا ازو اینم نه بس

Пас буд онҷоу ӣнҷои коми ман

پس بود آنجا و اینجا کام من

Сӯхта ё куштае ӯ номи ман

سوخته یا کشته‌ای او نام من

Ошиқони ҷони бози ин роҳ омаданд

عاشقان جان باز این راه آمدند

Вази ду олами даст кӯтоҳ омаданд

وز دو عالم دست کوتاه آمدند

Заҳмати ҷон аз миён бардоштанд

زحمت جان از میان برداشتند

Дил ба куллӣ аз ҷаҳон бардоштанд

دل به کلی از جهان برداشتند

Ҷон чу бархест аз миён бе ҷони хеш

جان چو برخاست از میان بی‌جان خویش

Хилватӣ карданд бо ҷонони хеш

خلوتی کردند با جانان خویش