Дида бошӣ кони ҳаким бе хирад

دیده باشی کان حکیم بی‌خرد

Таҳтае хок оварад дар пеши худ

تخته‌ای خاک آورد در پیش خود

Пас кунад он таҳтаи пари нақш ва нигор

پس کند آن تخته پر نقش و نگار

Собиту сайёраи оради ошкор

ثابت و سیاره آرد آشکار

Ҳам фалаки оради падед ва ҳам замин

هم فلک آرد پدید و هم زمین

Гуҳ бар он ҳукмӣ кунад гоҳе барин

گه بر آن حکمی کند گاهی برین

Ҳам нуҷум ва ҳам буруни оради падед

هم نجوم و هم برون آرد پدید

Ҳам уфӯл ва ҳам урӯҷи оради падед

هم افول و هم عروج آرد پدید

Ҳам наҳваст , ҳам саодат баркашад

هم نحوست، هم سعادت برکشد

Хонаи мӯат ва вилодат баркашад

خانهٔ موت و ولادت برکشد

Чун ҳисоб наҳс карду саъд аз он

چون حساب نحس کرد و سعد از آن

Гӯшаи он таҳта гирад баъд аз он

گوشهٔ آن تخته گیرد بعد از آن

БрФшонд , гӯйии он ҳаргиз набӯд

برفشاند، گویی آن هرگز نبود

Он ҳамаи нақшу нишон ҳаргиз набӯд

آن همه نقش و نشان هرگز نبود

Сӯрати ин олами пари печи печ

صورت این عالم پر پیچ پیچ

Ҳаст ҳамчун сӯрати он таҳтаи ҳеҷ

هست همچون صورت آن تخته هیچ

Ту наёрӣ тоби ин , кунҷӣ гузин

تو نیاری تاب این، کنجی گزین

Гирди ин кам гирд ва дар кунҷӣ нишин

گرد این کم گرد و در کنجی نشین

Ҷумлаи мардони занон ӣнҷо шуданд

جملهٔ مردان زنان اینجا شدند

Аз ду олам бенишон ӣнҷо шуданд

از دو عالم بی‌نشان اینجا شدند

Чун надории тоқати ин роҳи ту

چون نداری طاقت این راه تو

Гар ҳама кӯҳӣ насанҷӣ коҳи ту

گر همه کوهی نسنجی کاه تو