Суфе мерафт чун бе ҳосилӣ

صوفیی می‌رفت چون بی‌حاصلی

Зад қафои муҳкамаши сангини дилӣ

زد قفای محکمش سنگین دلی

Бо дилии пари хӯни сар аз пас кард ӯ

با دلی پر خون سر از پس کرد او

Гуфт онк аз ту қафое хӯрд ӯ

گفت آنک از تو قفایی خورد او

Қурб сӣ соласт то ӯ мард ва рафт

قرب سی سالست تا او مرد و رفت

Олам ҳастӣ ба поёни барад ва рафт

عالم هستی به پایان برد و رفت

Мард гуфташ эй ҳамаи даъвӣ на кор

مرد گفتش ای همه دعوی نه کار

Мурда кӣ гуяд сухан , шармӣ бидор

مرده کی گوید سخن، شرمی بدار

То ки ту дам май зании ҳам дам на Эй

تا که تو دم می‌زنی هم دم نه‌ای

То ки мӯеи мондаи муҳаррам на Эй

تا که مویی ماندهٔ محرم نه‌ای

Гар буд мӯеи азоФт дар миён

گر بود مویی اضافت در میان

Ҳаст сад олами масофат дар миён

هست صد عالم مسافت در میان

Гар ту хоҳӣ то бад-ӣни манзили рисӣ

گر تو خواهی تا بدین منزل رسی

То ки мӯеи мондаи мушкили рисӣ

تا که مویی ماندهٔ مشکل رسی

Ҳарчи дорӣ , оташиро брФрўз

هرچ داری، آتشی را برفروز

То азори пой бар оташ бисӯз

تا اَزارِ پای بر آتش بسوز

Чун нмондти ҳеҷ , мандяш аз кафан

چون نماندت هیچ، مندیش از کفن

Бараҳнаи худро ба оташ дар фикан

برهنه خود را به آتش در فکن

Чун туу рахти ту хокистар шавад

چون تو و رخت تو خاکستر شود

Зарраи пиндори ту камтар шавад

ذرهٔ پندار تو کمتر شود

Вар чу исо аз ту як сӯзан бимонад

ور چو عیسی از تو یک سوزن بماند

Дар раҳат май дон ки сад раҳ зан бимонад

در رهت می‌دان که صد ره زن بماند

Гарчи исои рахт дар кӯй ӯ фиканд

گرچه عیسی رخت در کوی او فکند

Сӯзанаши ҳам бахя бар рӯй ӯ фиканд

سوزنش هم بخیه بر روی او فکند

Чун ҳиҷоб ояд вуҷӯди ин ҷойгоҳ

چون حجاب آید وجود این جایگاه

Рост ноед малику молу обу ҷоҳ

راست ناید ملک و مال و آب و جاه

Ҳарчи дории як як аз худ бозкн

هرچ داری یک یک از خود بازکن

Пас ба худ дар хилватӣ оғоз кун

پس به خود در خلوتی آغاز کن

Чун дарунат ҷамъ шуд дар бе худӣ

چون درونت جمع شد در بی‌خودی

Ту буруни оеи зи некӣу бадӣ

تو برون آیی ز نیکی و بدی

Чун нмондти неку бад , ошиқи шӯй

چون نماندت نیک و بد، عاشق شوی

Пас фанои ишқро лоиқи шӯй

پس فنای عشق را لایق شوی