Суфе мерафт , овозӣ шунид

صوفیی می‌رفت، آوازی شنید

Кон яке мегуфт гум кардам калид

کان یکی می‌گفت گم کردم کلید

Ки калидӣ ёфтаст ин ҷойгоҳ

که کلیدی یافتست این جایگاه

Зонк дарбастаст ин бар хоки роҳ

زانک دربستست این بر خاک راه

Гар дар ман баста монад , чун кунам

گر در من بسته ماند، چون کنم

Ғусса пайваста монад , чун кунам

غصهٔ پیوسته ماند، چون کنم

Суфяши гуфто ; ки гуфтат хаста бош

صوفیش گفتا؛که گفتت خسته باش

Дар чу медоне бирав , гӯ баста бош

در چو می‌دانی برو، گو بسته باش

Бар дар баста чу биншинӣ басӣ

بر در بسته چو بنشینی بسی

Ҳеҷ шак набӯд ки бигушоед касе

هیچ شک نبود که بگشاید کسی

Кори ту саҳласту душвори он ман

کار تو سهل است و دشوار آن من

Каз таҳайюр мебисӯзад ҷони ман

کز تحیر می‌بسوزد جان من

Нест корамро на пое на сиррӣ

نیست کارم را نه پایی نه سری

На калидам буд ҳаргиз на дарӣ

نه کلیدم بود هرگز نه دری

Коши ин сӯфӣ басӣ бишитофтӣ

کاش این صوفی بسی بشتافتی

Баста ё бигушодае дар , ёфтӣ

بسته یا بگشاده‌ای در، یافتی

Нест мардумро насибии ҷузи хаёл

نیست مردم را نصیبی جز خیال

наменадонад ҳеҷ кас то чист ҳол

می نداند هیچ کس تا چیست حال

Ҳар ки гуяд чун кунам , гӯ чун макун

هر که گوید چون کنم، گو چون مکن

То кунун чун кардае акнӯн макун

تا کنون چون کرده‌ای اکنون مکن

Ҳар ки ӯ дар водӣ ҳайрат фитод

هر که او در وادی حیرت فتاد

Ҳар нафас дар беадад ҳасрат фитод

هر نفس در بی‌عدد حسرت فتاد

Ҳайрату саргаштагӣ то кӣ барам

حیرت و سرگشتگی تا کی برم

Пай чу гум карданд ман чун пай барам

پی چو گم کردند من چون پی برم

наменадонам кошкӣ ме донамӣ

می‌ندانم کاشکی می‌دانمی

Ки агар медонамӣ ҳиронмӣ

که اگر می‌دانمی حیرانمی

Мари марои ӣнҷои шикоят шукр шуд

مر مرا اینجا شکایت شکر شد

Куфри имони гашту имон куфр шуд

کفر ایمان گشت و ایمان کفر شد