Вақти мурдан буд шблӣ бе қарор

وقت مردن بود شبلی بی‌قرار

Чашми пӯшидаи дилии пари интизор

چشم پوشیده دلی پر‌انتظار

Дар миёни зуннори ҳайрати баста буд

در میان زنار‌ِ حیرت بسته بود

Бар сар хокистарӣ бинишаста буд

بر سر خاکستری بنشسته بود

Гуҳ гирифтӣ ашк дар хокистар ӯ

گه گرفتی اشک در خاکستر او

Гоҳи хокистари бкрдӣ бар сар ӯ

گاه خاکستر بکردی بر سر او

Соилӣ гуфташ чунин вақте ки ҳаст

سایلی گفتش چنین وقتی که هست

Дидае касро ки ӯ зуннори баст ?

دیده‌ای کس را که او زنار بست‌؟

Гуфт май сӯзам , чаҳ созам ? чун кунам ?

گفت می‌سوزم، چه سازم‌؟ چون کنم‌؟

Чун зи ғайрат май гудозам , чун кунам ?

چون ز غیرت می‌گدازم‌، چون کنم‌؟

Ҷони ман каз ҳар ду олам чашм дӯхт

جان من کز هر دو عالم چشم دوخت

Ин замон аз ғайрати Иблиси сӯхт

این زمان از غیرت ابلیس سوخت

Чун хитоби лаънатӣ ӯ рости бас

چون خطاب لعنتی او راست بس

Аз азоФт ояд афсӯсам ба кас

از اضافت آید افسوسم به‌کس

Мондаи шблии тафтау ташнаи ҷигар

مانده شبلی تفته و تشنه‌جگر

ӯ ба дигар кас диҳад чизе дигар

او به دیگر کس دهد چیزی دگر

Гар тафовути бошиддат аз дасти шоҳ

گر تفاوت باشدت از دست شاه

Санг бо гавҳар , нае ту марди роҳ

سنگ با گوهر‌، نه‌ای تو مرد ِ راه

Гар азиз аз гавҳарӣ , аз санги хор

گر عزیز از گوهری‌، از سنگ خوار

Пас надорад шоҳи ӣнҷои ҳеҷ кор

پس ندارد شاه اینجا هیچ‌کار

Сангу гавҳарро на душмани шӯ на дӯст

سنگ و گوهر را نه دشمن شو نه دوست

Он назар кун ту ки ин аз даст ӯст

آن نظر کن تو که این از دست اوست

Гар туро сангӣ занад маъшӯқи маст

گر ترا سنگی زند معشوق مست

Ба ки аз ғайриӣ гуҳари оре ба даст

به که از غیری گهر آری به دست

Мард бояд каз талаб дар интизор

مرد باید کز طلب در انتظار

Ҳар замонӣ ҷон кунад дар раҳи нисор

هر زمانی جان کند در ره نثار

На замонӣ аз талаб сокин шавад

نه زمانی از طلب ساکن شود

На дамии осўднш мумкин шавад

نه دمی آسودنش ممکن شود

Гар фурӯ уфтад замонӣ аз талаб

گر فرو افتد زمانی از طلب

Муртадӣ бошад дарин раҳ бе адаб

مرتدی باشد درین ره بی‌ادب