Як шабӣ Маҳмӯд мешуд бе сипоҳ

یک شبی محمود می‌شد بی‌سپاه

Хок безӣ дид сар бар хоки роҳ

خاک بیزی دید سر بر خاک راه

Карда бад ҳар ҷои кӯҳии хок беш

کرده بد هر جای کوهی خاک بیش

Шоҳ чун он дид , бозуи банди хеш

شاه چون آن دید، بازو بند خویش

Дар миёни кӯҳи хок ӯ фиканд

در میان کوه خاک او فکند

Пас баранд онгоҳ чун бодии саманд

پس براند آنگاه چون بادی سمند

Пас дигар шаб боз омад шаҳриёр

پس دگر شب باز آمد شهریار

Дид ӯро ҳамчунин машғӯли кор

دید او را همچنین مشغول کار

Гуфташ охири ончи дӯш он ёфтӣ

گفتش آخر آنچ دوش آن یافتی

Даҳ хароҷи олам осон ёфтӣ

ده خراج عالم آسان یافتی

Ҳамчунон баси хок май безии ту боз

همچنان بس خاک می‌بیزی تو باز

Подшоҳӣ кун ки гаштӣ бе ниёз

پادشاهی کن که گشتی بی‌نیاز

Хок безаш гуфт он зин ёфтам

خاک بیزش گفت آن زین یافتم

Он чунон ганҷии ниҳон зин ёфтам

آن چنان گنجی نهان زین یافتم

Чун азин дар давлатам шуд ошкор

چون ازین در دولتم شد آشکار

То ки ҷон дорам маро инаст кор

تا که جان دارم مرا اینست کار

Марди ин раҳ бош то бгшоидт

مرد این ره باش تا بگشایدت

Сари мтоб аз роҳ то бнмоидт

سر متاب از راه تا بنمایدت

Бастаи ҷузи ду чашми ту пайваста нест

بسته جز دو چشم تو پیوسته نیست

Ту талаб кун зонк ин дар баста нест

تو طلب کن زانک این در بسته نیست