Дил гуфт : « раҳи зулфи ту чун кӯтоҳӣаст »
دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
Чун дид ки нест ҳар замонаш оҳӣ аст
چون دید که نیست هر زمانش آهی است
Дар зулф ту мерафт ва ба зорӣ мегуфт :
در زلفِ تو میرفت و به زاری میگفت:
« ё раб чаҳ дарозу баси парешон роҳӣаст ! »
«یا رب چه دراز و بس پریشان راهی است!»