Шаб нест ки ҷон бе ту ба лаб менарасад

شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد

Рӯзӣ на ки дар ғусса ба шаб менарасад

روزی نه که در غصّه به شب مینرسد

Зулфи ту чунин дароз ва ман дар аҷабам

زلفِ تو چنین دراز و من در عجبم

То дасти бадв аз чаҳ сабаб менарасад

تا دست بدو از چه سبب مینرسد