Гули байн ки гулоб абр медорад дӯст

گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست

Вази ханда чу пистаи мингнҷд дар пӯст

وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست

То боди сабо бар сари гул машк ифшоанд

تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند

Минозд аз он бод ки андар сар ӯст

مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست