Шамъ омад ва гуфт : чанд бошам саркаш

شمع آمد و گفت: چند باشم سرکش

Бар пой бимонада ба ки то сӯзами хуш

بر پای بمانده به که تا سوزم خوش

Чун ҳар нафас аз куштани хеши андешам

چون هر نفس از کشتن خویش اندیشم

Берун шавад аз пой ба фарқами оташ

بیرون شود از پای به فرقم آتش