Шамъ омад ва гуфт : мондҳом бесару пой

شمع آمد و گفت: ماندهام بی سر و پای

Сари сӯхтаи пои бастаи неи банду гушой

سر سوخته پای بسته نی بند و گشای

Кас чун ман агар чаҳ пой бар ҷо набӯд

کس چون من اگر چه پای بر جا نبود

Аз оташи фарқ , пой ман рафт зи ҷой

از آتش فرق، پای من رفت ز جای