Он эмоми дайн чунин гуфтаст рост

آن امام دین چنین گفته‌ست راست

Кони чунон қурбӣ ки наздик худост

کان چنان قربی که نزدیک خداست

Аҳли лутфу табъро кас дар ҷаҳон

اهل لطف و طبع را کس در جهان

Он наёбади ошкороу ниҳон

آن نیابد آشکارا و نهان

Аз зФонҳо ҳар сухан берун равад

از زفانها هر سخن بیرون رود

Аз зФони шоирон мавзун равад

از زفان شاعران موزون رود

Онкӣ буд ӯ сарвари пайғомбарон

آنکه بود او سرور پیغامبران

Гуфт дар зери зФони шоирон

گفت در زیر زفان شاعران

Ҳаст ҳақро ганҷҳои бишмор

هست حق را گنجهای بیشمار

Сари он як миндоннд аз ҳазор

سر آن یک میندانند از هزار

Ҳам қўоФии кони хушу яксон буд

هم قوافی کان خوش و یکسان بود

Зон сухан бисёр дар қуръон буд

زان سخن بسیار در قرآن بود

Гар қўоФиро ривоҷии нестӣ

گر قوافی را رواجی نیستی

Бар сар ҳар хутбаи тоҷии нестӣ

بر سر هر خطبه تاجی نیستی

Назми внсрии кон миён умматаст

نظم ونثری کان میان امتست

Аз қўоФии он суханро ҳурматаст

از قوافی آن سخن را حرمتست

Гар пимбрмии нхўондии шеъри рост

گر پیمبرمی نخواندی شعر راست

Подшои ҷўлоҳаҳ гар набӯд равост

پادشا جولاهه گر نبود رواست

Чун ҷуҳудон соҳираш мехонданд

چون جهودان ساحرش میخواندند

Бут прессатон шоираш мехонданд

بت پرستان شاعرش میخواندند

Ҳақ таъолӣ гуфт ин бас зоҳираст

حق تعالی گفت این بس ظاهرست

Кӯи баҳақ на соҳир вена шоираст

کو بحق نه ساحر ونه شاعرست

Шоирӣ дар мансаби пайғомбарӣ

شاعری در منصب پیغامبری

Ҳамчуи ҳҷомист дар Искандарӣ

همچو حجامیست در اسکندری

Онкӣ бошад ҳар ду кунаши арзанӣ

آنکه باشد هر دو کونش ارزنی

Хӯшаи чинӣ чун кунад дар хирманӣ

خوشه چینی چون کند در خرمنی

Ҳақ чу гуфташ нест шоир зон набӯд

حق چو گفتش نیست شاعر زان نبود

Варна ӯро дар сухан товон набӯд

ورنه او را در سخن تاوان نبود

Буд ӯ ҳам дар араби ҳам дар аҷам

بود او هم در عرب هم در عجم

АФсҳи алФсҳоءи фии кули аломм

افصح الفصحاء فی کل الامم

Шоиронро нутқ ӯ хомӯш кард

شاعران را نطق او خاموش کرد

Дар лафзаши ҳалқаашон дар гӯш кард

در لفظش حلقهشان در گوش کرد

Ҳам фасеҳони пеш ӯ алкн шуданд

هم فصیحان پیش او الکن شدند

Ҳам зарифони ҷаҳон кавдан шуданд

هم ظریفان جهان کودن شدند

Боз бо ҷбрил гуфт эй муҳтарам

باز با جبریل گفت ای محترم

Ман ним қорӣ набӯд ӯ лоҷарам

من نیم قاری نبود او لاجرم

Ҳар ду олами зери поиш буд хок

هر دو عالم زیر پایش بود خاک

Гар набӯд ӯ қорӣу шоир чаҳ бок

گر نبود او قاری و شاعر چه باک

Шеър аз табъ ояду пайғомбарон

شعر از طبع آید و پیغامبران

Табъ кӣ доранд ҳамчун дигарон

طبع کی دارند همچون دیگران

Рӯҳи қудсиро табиат кӣ буд

روح قدسی را طبیعت کی بود

Анбиёро ҷузи шариъат кӣ буд

انبیا را جز شریعت کی بود

Дар сухан омад басӣу андакӣ

در سخن آمد بسی و اندکی

Гар бисанҷӣ вазн гирад бишкӣ

گر بسنجی وزن گیرد بیشکی

Шеъри гуфтани ҳамчуи зар пухтан буд

شعر گفتن همچو زر پختن بود

Дар арӯз оварданаши схтн буд

در عروض آوردنش سختن بود

Лекини он касро ки зар бошад басӣ

لیکن آن کس را که زر باشد بسی

Кӣ тавонад схтни он ҳаргиз касе

کی تواند سختن آن هرگز کسی

Гар бисанҷӣ зари зари мавзун буд

گر بسنجی زر زر موزون بود

Вар басӣ бошад зи вазни афзӯн буд

ور بسی باشد ز وزن افزون بود

Зар чу дар мизони нмигнҷди басӣ

زر چو در میزان نمیگنجد بسی

Пас зар бисёр чун синҷид касе

پس زر بسیار چون سنجد کسی

Зари басии схтн на баси корӣ буд

زر بسی سختن نه بس کاری بود

Чун тавон схтн чу бисёре буд

چون توان سختن چو بسیاری بود

Чун паямбари хоҷаи асрор буд

چون پیمبر خواجه اسرار بود

Дар хури сараши сухан бисёр буд

در خور سرش سخن بسیار بود

Чун бсхтн дар нмиоиди зараш

چون بسختن در نمیآید زرش

Ҳамчунон носхтаҳ мешуд аз буриш

همچنان ناسخته میشد از برش

Гар зар сахта диҳад марди Карим

گر زر سخته دهد مرد کریم

Гарчи мавзун бошад он бошад салим

گرچه موزون باشد آن باشد سلیم

Чун зари носхтаҳ ӯ пухта буд

چون زر ناسخته او پخته بود

Сахт агар гуфтӣ сухани ҳам сахта буд

سخت اگر گفتی سخن هم سخته بود

Ҳотами тайро тарозу кӣ накӯаст

حاتم طی را ترازو کی نکوست

Лек фарши бухлро зўтӣ накӯаст

لیک فرش بخل را زوطی نکوست

Подшоро зӯри бозуи бас буд

پادشا را زور بازو بس بود

Дасти зари пошаши тарозуи бас буд

دست زر پاشش ترازو بس بود