Буд дръҳди умри мардии қавӣ

بود درعهد عمر مردی قوی

Чун адо кардӣ намози маънавӣ

چون ادا کردی نماز معنوی

Халқро дар пеши худ бншондӣ

خلق را در پیش خود بنشاندی

Шеъри дрмҳроби хуши михўондӣ

شعر درمحراب خوش میخواندی

Хондани ашъор ӯ баъд аз намоз

خواندن اشعار او بعد از نماز

Мункирон гуфтанд бо форуқи боз

منکران گفتند با فاروق باز

Гуфт пеш ӯ буридам ин замон

گفت پیش او بریدم این زمان

Пеш ӯ бурдандаши охири мардумон

پیش او بردندش آخر مردمان

Чун умрро дид мард аз ҷои ҷуст

چون عمر را دید مرد از جای جست

Даст ӯ бигирифт ва дар пешаш нишаст

دست او بگرفت و در پیشش نشست

Гуфт форуқаш ки ту баъд аз намоз

گفت فاروقش که تو بعد از نماز

Шеъри хуонеи шеърҳои длнўоз

شعر خوانی شعرهای دلنواز

Гуфт чизе медаройад ғайбем

گفت چیزی می درآید غیبیم

Ҳамчунон михўонм аз бе айбем

همچنان میخوانم از بی عیبیم

Гуфт бархон марди шеър оғоз кард

گفت برخوان مرد شعر آغاز کرد

Мурғи дили форуқро парвоз кард

مرغ دل فاروق را پرواز کرد

Шеър ӯ дар зми нафаси хеш буд

شعر او در ذم نفس خویش بود

Ҳикмати борӣку даври андеш буд

حکمت باریک و دور اندیش بود

Сахт дилхуш шуд зи шеър ӯ умр

سخت دلخوش شد ز شعر او عمر

Ҳифз кард ва боз мегуфт он қадр

حفظ کرد و باز میگفت آنقدر

Гуфт ин шеърам ки брхўондии тамом

گفت این شعرم که برخواندی تمام

Ҳам умри ин шеър мегуяд мудом

هم عمر این شعر میگوید مدام

Шеър чун инаст то битавоняш

شعر چون اینست تا بتوانیش

Ҷаҳд бояд кард то михўониш

جهد باید کرد تا میخوانیش

Шеъри неку бади ту аз худ мекунӣ

شعر نیک و بد تو از خود میکنی

Нек агар бад мекунӣ бад мекунӣ

نیک اگر بد میکنی بد میکنی