Асмъӣ мерафт дар роҳии савор

اصمعی میرفت در راهی سوار

Дид кносӣ шудаи машғӯли кор

دید کناسی شده مشغول کار

Нафасро мегуфт эй нафаси нафис

نفس را میگفت ای نفس نفیس

Кардамат озод аз кори хасис

کردمت آزاد از کار خسیس

Ҳам турои доими гиромии доштам

هم ترا دایم گرامی داشتم

Ҳам барои неки номии доштам

هم برای نیک نامی داشتم

Асмъӣ гуфташ ту борӣ ин магӯӣ

اصمعی گفتش تو باری این مگوی

Ин сухани ӣнҷо дар он мискин магӯӣ

این سخن اینجا در آن مسکین مگوی

Чун ту ҳастӣ дар наҷосати коргар

چون تو هستی در نجاست کارگر

Он чаҳ бошад дар ҷаҳони зини хортар

آن چه باشد در جهان زین خوارتر

Гуфт бошад хортар афтоданам

گفت باشد خوارتر افتادنم

Бар дар ҳамчун тўӣии астоднм

بر در همچون توئی استادنم

Ҳаркии пеши халқи хизматгар буд

هرکه پیش خلق خدمتگر بود

Кори ман сад бори азуи беҳтар буд

کار من صد بار ازو بهتر بود

Гарчи раҳи ҷузи сар баридан набудам

گرچه ره جز سر بریدن نبودم

Гардан миннат кашӣдан набудам

گردن منت کشیدن نبودم