Хусравӣ дар кӯҳ шуд баҳри шикор

خسروی در کوه شد بهر شکار

Буд Буқроти он замон дар кунҷи ғор

بود بقراط آن زمان در کنج غار

Ҳамчуи ҳайвонӣ ?гийа мехӯрд хуш

همچو حیوانی گیه میخورد خوش

Ҳар сўӣии бихўд нигаҳ мекард хуш

هر سوئی بیخود نگه میکرد خوش

Аз ҳашами як тан бидид ӯрои зи роҳ

از حشم یک تن بدید اورا ز راه

Гуфт умрӣ кард истидъоати шоҳ

گفت عمری کرد استدعات شاه

То ту бошӣ ҳмншинши рӯзу шаб

تا تو باشی همنشینش روز و شب

Мигризӣ май нёӣӣ дар талаб

میگریزی می نیائی در طلب

Нафаси қонеъи кӯ гўоӣӣ мекунад

نفس قانع کو گوائی میکند

Дар ҳақиқат подшоӣӣ мекунад

در حقیقت پادشائی میکند

Гуфт Буқроташ ки эй мағрури шоҳ

گفت بقراطش که ای مغرور شاه

Гар ту қонеъи бўдӣии ҳам аз гиёҳ

گر تو قانع بودئی هم از گیاه

Бргиаҳ чун ман басандаи крдӣӣ

برگیه چون من بسنده کردئی

Кӣ тани озоди бандаи крдӣӣ

کی تن آزاد بنده کردئی

Чун диҳад нафасии бад-ӣни андаки ризо

چون دهد نفسی بدین اندک رضا

Бо чаҳ кор ояд мар ӯро подшо

با چه کار آید مر او را پادشا

То чаҳ хоҳам кард муштии хом ро

تا چه خواهم کرد مشتی خام را

Биқрорӣ чанд беором ро

بیقراری چند بی آرام را

Ин дамам то марги барг хеш ҳаст

این دمم تا مرگ برگ خویش هست

Ҳарчӣ хоҳам беш аз онам пеш ҳаст

هرچه خواهم بیش از آنم پیش هست

Зар чаҳ хоҳам кард агар қоруни ним

زر چه خواهم کرد اگر قارون نیم

Чанд хоҳам гашт агар гардуни ним

چند خواهم گشت اگر گردون نیم

Барг умрам ҳаст биншинам хушӣ

برگ عمرم هست بنشینم خوشی

Мегузорам умри ширинами хушӣ

میگذارم عمر شیرینم خوشی

Умри рӯзии панҷ ва шаш ме бугзарад

عمر روزی پنج و شش می بگذرد

Хоҳи нохуши хоҳ хуш мебугзарад

خواه ناخوش خواه خوش میبگذرد

Чун чунин мебугзарад умрӣ ки ҳаст

چون چنین می بگذرد عمری که هست

Чист ҷузи бод аз чунин умрии бадаст

چیست جز باد از چنین عمری بدست