Золимон карданд мардиро асир

ظالمان کردند مردی را اسیر

Рехтанд обӣ бирав чун змҳрир

ریختند آبی برو چون زمهریر

Миздндши чӯб ва ӯ мегуфт зор

میزدندش چوب و او میگفت زار

Дасти ман гир эй худои комгор

دست من گیر ای خدای کامگار

Шайх мҳнаҳ мегузашт онҷоигоаҳ

شیخ مهنه میگذشت آنجایگاه

Ходимӣ гуфташ ки эй султони роҳ

خادمی گفتش که ای سلطان راه

Гар аз эшонаш шафоат мекунӣ

گر از ایشانش شفاعت میکنی

Ҳамчунон донам ки тоъат мекунӣ

همچنان دانم که طاعت میکنی

Ин шафоат гуфт чун орми биҷой

این شفاعت گفت چون آرم بجای

Кини замон ёд омад ӯро аз худоӣ

کین زمان یاد آمد او را از خدای

Ҳар крои ин лаҳза ояд ёди азу

هر کرا این لحظه آید یاد ازو

Дили даридаи сари бурӣдаи боди азу

دل دریده سر بریده باد ازو

Ёди он беҳтар ки ором оварад

یاد آن بهتر که آرام آورد

Морро чун мӯр дар дом оварад

مار را چون مور در دام آورد