Бар сари минбари имомии рафта буд

بر سر منبر امامی رفته بود

Гарм гашта ин сухан мегуфта буд

گرم گشته این سخن میگفته بود

Кӯ худовандӣаст бе чун ва чаро

کو خداوندیست بی چون و چرا

Ҳаргизаш бар домани он кибриё

هرگزش بر دامن آن کبریا

Аз мазаллат зарра нанишаст гирд

از مذلت ذرهٔ ننشست گرد

На нишинад низ кӯ покасту фард

نه نشیند نیز کو پاکست و فرد

Бедилиро ин сухан омад бигӯаш

بیدلی را این سخن آمد بگوش

Бонг бар зад гуфт эй ҷоҳил хамӯш

بانگ بر زد گفت ای جاهل خموش

Зонка худ гирди мазаллат гар равост

زانکه خود گرد مذلت گر رواست

Доимо бар доман он кибриёст

دایماً بر دامن آن کبریاست

Ин ҳамаи хокии нмибинии мудом

این همه خاکی نمیبینی مدام

То абади гирди мазаллати ин тамом

تا ابد گرد مذلت این تمام

Домани он кибриё карда бадаст

دامن آن کبریا کرده بدست

Карда чун гардӣ барон доман нишаст

کرده چون گردی بران دامن نشست

Одамиро ҳаст ҳамчун ҳақи яке

آدمی را هست همچون حق یکی

Нест ҳақро ҳамчуи хешии бишкӣ

نیست حق را همچو خویشی بیشکی

Лоҷарами мардуми ҳама дар кор ӯст

لاجرم مردم همه در کار اوست

Мунтазир бинишаста дидор ӯст

منتظر بنشستهٔ دیدار اوست