Аҳди пешинро яке устод буд

عهد پیشین را یکی استاد بود

Чорсди сандӯқи илмаши ёд буд

چارصد صندوق علمش یاد بود

Кор ӯ ҷузи илму ҷуз тоъат набӯд

کار او جز علم و جز طاعت نبود

Фориғ ӯ зин ҳар ду иксоът набӯд

فارغ او زین هر دو یکساعت نبود

Буд андари аҳд ӯ пайғомбарӣ

بود اندر عهد او پیغامبری

Ваҳй ҳақ бикшод бар ҷонаши дарӣ

وحی حق بگشاد بر جانش دری

Гуфт бо он марди гӯй эй бе қарор

گفت با آن مرد گوی ای بی قرار

Гарчи ҳастӣ рӯзи вшб дар илми вкор

گرچه هستی روز وشب در علم وکار

Чун ту дунёи дӯстии ҳақи зарра

چون تو دنیا دوستی حق ذرهٔ

Аз ту напазирад чаҳ бошӣ ғарра

از تو نپذیرد چه باشی غرهٔ

Чун зи дили дунёати давр афканда нест

چون ز دل دنیات دور افکنده نیست

Ҷои ту ҷуз дӯзах сӯзанда нест

جای تو جز دوزخ سوزنده نیست

Сад ҷаҳон бо илм ва бо маънии баҳам

صد جهان با علم و با معنی بهم

Дӯзахи оради бор бо дунёи баҳам

دوزخ آرد بار با دنیا بهم

То буд як зарраи дунёи дӯстӣ

تا بود یک ذره دنیا دوستی

Бо тани дӯзахи баҳами ҳам пӯстӣ

با تن دوزخ بهم هم پوستی

Мерӯй дар срнгўнсорӣ ки чаҳ

میروی در سرنگونساری که چه

Душмани модўсти мидорӣ ки чаҳ

دشمن مادوست میداری که چه

Чанд нозии зини сарои хоксор

چند نازی زین سرای خاکسار

Ҳамчуи мурдорӣу каркаси сад ҳазор

همچو مرداری و کرکس صد هزار

Ҳаст дунёи гандаи перии гўжпшт

هست دنیا گنده پیری گوژپشت

Сад ҳазорон шӯй ҳар рӯзӣ бикушт

صد هزاران شوی هر روزی بکشت

Ҳар замони гулгуна дигар кунад

هر زمان گلگونهٔ دیگر کند

Ҳар нафаси оҳанги сад шавҳар кунад

هر نفس آهنگ صد شوهر کند

Аз тилисм ӯ нашуд огаҳ касе

از طلسم او نشد آگه کسی

Дар миёни хок ва хӯн дорад басӣ

در میان خاک و خون دارد بسی