Он яке девона мешуд ғарқи шӯр
آن یکی دیوانه میشد غرق شور
Дафн мекарданд мардиро бгўр
دفن میکردند مردی را بگور
Дид карбосии кафан аз даври ҷой
دید کرباسی کفن از دور جای
Гуфт ман урёнам аз сар то бпоӣ
گفت من عریانم از سر تا بپای
Дркшм аз мурдаи карбоси кафан
درکشم از مرده کرباس کفن
То кунам худро аз онҷои перҳан
تا کنم خود را از آنجا پیرهن
Он яке башнавад гуфт эй бенаво
آن یکی بشنود گفت ای بینوا
Кӣ буд ин дар мусулмонии раво
کی بود این در مسلمانی روا
Мард маҷнӯн гуфт охир эй аҷаб
مرد مجنون گفت آخر ای عجب
Чун кафани байнами шуморо рӯзи вшб
چون کفن بینم شما را روز وشب
Каз залолат мекунед аз мурдаи боз
کز ضلالت میکنید از مرده باز
Бар ман аз баҳр чаҳ шуд ин дар фароз
بر من از بهر چه شد این در فراز
Хоки олам ҷамъ кун чун хоки без
خاک عالم جمع کن چون خاک بیز
Бар сари дунёии мардуми хори рез
بر سر دنیای مردم خوار ریز
Гар сари асрори дайн дорӣ бигӯӣ
گر سر اسرار دین داری بگوی
Тарки ин дунёӣ мурдорӣ бигӯӣ
ترک این دنیای مرداری بگوی
Зонкагар як луқма нон бахшад туро
زانکه گر یک لقمه نان بخشد ترا
Сад балои мобаъд он бахшад туро
صد بلا مابعد آن بخشد ترا
Ҳар замонӣ чун зӣоне медиҳад
هر زمانی چون زیانی میدهد
Бӯ ки судати як замонӣ медиҳад
بو که سودت یک زمانی میدهد