Дар раҳе Маҳмӯд мешуд бо сипоҳ

در رهی محمود میشد با سپاه

Дид перии пушта дар бастаи бароа

دید پیری پشته در بسته براه

Пеши Ӯшади хусрави соҳиби камол

پیش اوشد خسرو صاحب کمال

Гуфт эй пери ин чаҳ дорӣ дар ҷувол

گفت ای پیر این چه داری در جوال

Гуфт то шаб эй шаҳи пирӯзи ман

گفت تا شب ای شه پیروز من

Хӯша бар мечидаам имрӯзи ман

خوشه بر میچیده ام امروز من

Ин ҷувол аз хӯшаи пар дркрдаҳ ам

این جوال از خوشه پر درکرده ام

Рӯй сӯй тифлакон оварда ам

روی سوی طفلکان آورده ام

То ҷўинии созами ин атфол ро

تا جوینی سازم این اطفال را

эй гиромӣ бо ту гуфтам ҳол ро

ای گرامی با تو گفتم حال را

Шоҳ гуфташ аз барои тӯшаи ту

شاه گفتش از برای توشه تو

Аз куҷо бар чидаи ин хӯшаи ту

از کجا بر چیدهٔ این خوشه تو

Гуфт бешак чун мусулмонӣ буд

گفت بی شک چون مسلمانی بود

Аз заминии кон на султонӣ буд

از زمینی کان نه سلطانی بود

Зонка бошад он замин бе шаки ҳаром

زانکه باشد آن زمین بی شک حرام

Кӣ нуҳуми ман дар замини ғасби гом

کی نهم من در زمین غصب گام

Ҳам набошад хӯшаи эшон ҳалол

هم نباشد خوشهٔ ایشان حلال

Гар хӯрам зинҷо буд визру вабол

گر خورم زینجا بود وزر و وبال

Шоҳ гуфт эй бадгумони нотамом

شاه گفت ای بدگمان ناتمام

Моли султонро чаро гўӣии ҳаром

مال سلطان را چرا گوئی حرام

Гуфт бо перӣу заъфу аФтқор

گفت با پیری و ضعف و افتقار

Оядам аз моли султоняти ор

آیدم از مال سلطانیت عار

Зон надорам луқмаи худро раво

زان ندارم لقمهٔ خود را روا

Кардаам доими барин ҳақро гўо

کرده ام دایم برین حق را گوا

Ту ки дории ин ҳамаи пелу сипоҳ

تو که داری این همه پیل و سپاه

Ҳафт кишварро тўӣии имрӯзи шоҳ

هفت کشور را توئی امروز شاه

Нест шармат бо ҳамаи малики ҷаҳон

نیست شرمت با همه ملک جهان

Аз ҷаҳони қисмати сетоне ҳар замон

از جهان قسمت ستانی هر زمان

Рӯзу шаб аз моли даравишони хурӣ

روز و شب از مال درویشان خوری

Рӯзӣ аз хӯни дили эшон хурӣ

روزی از خون دل ایشان خوری

Мистонии гоҳ аз даҳ гуҳи зи шаҳр

میستانی گاه از ده گه ز شهر

Зари бзхми чӯб аз мардум ба қаҳр

زر بزخم چوب از مردم به قهر

Олимӣ бар ҳам наҳй визру вабол

عالمی بر هم نهی وزر و وبال

Гўӣии ин мол манаст онгаҳ ҳалол

گوئی این مال منست آنگه حلال

ӣнҳамаи малику зёъу кору бор

اینهمه ملک و ضیاع و کار و بار

Кин замонат ҷамъ шуд эй шаҳриёр

کاین زمانت جمع شد ای شهریار

Модарат аз дӯк риштан гирд кард

مادرت از دوک رشتن گرد کرد

ё падар аз донаи куштан гирд кард

یا پدر از دانه کشتن گرد کرد

Мебарӣ моли мусулмонон ба зӯр

میبری مال مسلمانان به زور

Гӯиёи имони надории ту ба гӯр

گوئیا ایمان نداری تو به گور

Сад ҳазорон хасм дарҳам мекунӣ

صد هزاران خصم درهم میکنی

То ки як луқма мусаллам мекунӣ

تا که یک لقمه مسلم میکنی

Ҳар ки дар офоқ султон омадаст

هر که در آفاق سلطان آمدست

Сарвари ҷумла сулаймон омадаст

سرور جمله سلیمان آمدست

ӯ барои қӯти худ занбили бофт

او برای قوت خود زنبیل بافت

На чу ту қолии қолу қили бофт

نه چو تو قالی قال و قیل بافت

Кори аўомди бики занбили рост

کار اوآمد بیک زنبیل راست

Ваон ту ноед бпонсди пели рост

وان تو ناید بپانصد پیل راست

Гарчи дарвешами ману фартути ту

گرچه درویشم من و فرتوت تو

Нанг дорам гар хӯрам аз қӯти ту

ننگ دارم گر خورم از قوت تو

Ту ки дории ин ҳама ваон ту нест

تو که داری این همه وان تو نیست

Ҷузи гдоӣии ҳеҷ дармон ту нест

جز گدائی هیچ درمان تو نیست

Чун кунӣ дуни ҳимматии худ назар

چون کنی دون همتی خود نظر

Пас бъолии ҳимматии ман нигар

پس بعالی همتی من نگر

Мол ва маликат мебибояд сӯхтан

مال و ملکت میبباید سوختن

Подшоҳӣ аз миннати омухтан

پادشاهی از منت آموختن

Ин бигуфт вдргзшт аз пеши шоҳ

این بگفت ودرگذشت از پیش شاه

Шоҳ мекард аз пасаш ҳайрони нигоҳ

شاه میکرد از پسش حیران نگاه

Аз камоли он сухани вази рашк ӯ

از کمال آن سخن وز رشک او

Шуд чу борони баҳории ашк ӯ

شد چو باران بهاری اشک او

Мурғи ҳиммати хосса дар роҳи савоб

مرغ همت خاصه در راه صواب

Дона бар дом донад офтоб

دانهٔ بر دام داند آفتاب