Соилии хафоашро гуфт эй заъиф
سایلی خفاش را گفت ای ضعیف
Бихбр монадӣ зи хуршеди шариф
بیخبر ماندی ز خورشید شریف
эй ҳамаи рӯзати шаби тира шуда
ای همه روزت شب تیره شده
Аз фурӯғии чашми ту хира шуда
از فروغی چشم تو خیره شده
Дар шаби тира басӣ гардӣда ту
در شب تیره بسی گردیده تو
Риштаи тоӣии равшании нодидаи ту
رشته تائی روشنی نادیده تو
Гар ту бо хуршеди миомизӣӣ
گر تو با خورشید میآمیزئی
Аз фурӯғ ӯ чунин нгризӣӣ
از فروغ او چنین نگریزئی
Чанд дар сӯрохҳосозӣ ватан
چند در سوراخها سازی وطن
Дар нигар дар офтоби мавҷи зан
در نگر در آفتاب موج زن
То бибинӣ офтоби оташин
تا ببینی آفتاب آتشین
Зарра бо ӯ шӯй хилват нишин
ذرهٔ با او شوی خلوت نشین
эй аҷаб хафоаш гуфт эй бихбр
ای عجب خفاش گفت ای بیخبر
Ман чаҳ хоҳам кард хуршеду қамар
من چه خواهم کرد خورشید و قمر
Офтобиро ки хоҳад шуд сиёҳ
آفتابی را که خواهد شد سیاه
Вази ғурубаш бар луаш доданд роҳ
وز غروبش بر لوش دادند راه
Рӯй зарду ҷомаи мотам ба бар
روی زرد و جامهٔ ماتم به بر
Дар так ва пўӣӣ бимонада дар ба дар
در تک و پوئی بمانده در به در
Ташнатар аз дигарон сад бора ӯ
تشنه تر از دیگران صد باره او
Вази шафақи оғиштаи хунхора ӯ
وز شفق آغشتهٔ خونخواره او
Гар чунин хуршед ноед дар назар
گر چنین خورشید ناید در نظر
Гӯи мё чун ҳаст хуршедӣ дигар
گو میا چون هست خورشیدی دگر
Ту мхсб эй марди як шаби зиндаи дор
تو مخسب ای مرد یک شب زنده دار
То бшби хуршеди бинии ошкор
تا بشب خورشید بینی آشکار
Рӯзи ман эй марди ғофил ҳар шабаст
روز من ای مرد غافل هر شبست
КоФтоби инзли аллоҳ дар шабаст
کآفتاب ینزل اللّه در شبست
Чун падед ояд бшби он офтоб
چون پدید آید بشب آن آفتاب
Халқи оламро кунад машғӯли хоб
خلق عالم را کند مشغول خواب
Офтоб аз акси чандонеи зё
آفتاب از عکس چندانی ضیا
Рӯй дар пӯшад ба ҷлбоби ҳаё
روی در پوشد به جلباب حیا
Дар гурез ояд зи тшўир эй аҷаб
در گریز آید ز تشویر ای عجب
Рӯзу шаб хуш мекунад аз бими шаб
روز و شب خوش میکند از بیم شب
Лек ҳркўи ҳамчуи ман муҳаррам буд
لیک هرکو همچو من محرم بود
Офтобаш дар шаби мотам буд
آفتابش در شب ماتم بود
Чун чунин хуршед дар шаб ҳосиласт
چون چنین خورشید در شب حاصلست
Гар зкўрӣ мибхсбӣ мушкиласт
گر زکوری میبخسبی مشکلست
Ман нхФтми ҷумлаи шаб то буруз
من نخفتم جملهٔ شب تا بروز
Гирди он хуршеди мипрми зи сӯз
گرد آن خورشید میپرم ز سوز
Чун намояд рӯй хуршеди муҷоз
چون نماید روی خورشید مجاز
Мо бзлмт ошён кардем боз
ما بظلمت آشیان کردیم باز
Чун бшб нақдаст хуршеди илоҳ
چون بشب نقدست خورشید اله
Он чунон хуршед дидан нест роҳ
آن چنان خورشید دیدن نیست راه
Гар чу бозони ҳимматии ореи бадаст
گر چو بازان همتی آری بدست
Дасти султонат буд ҷой нишаст
دست سلطانت بود جای نشست
Вар чу пашша бошӣ аз дуни ҳимматӣ
ور چو پشه باشی از دون همتی
Ҳамчу пашша бошӣ аз биҳрмтӣ
همچو پشه باشی از بیحرمتی
Лоҷарам чун пашшаи нуқсони бошиддат
لاجرم چون پشه نقصان باشدت
Буд бо нобӯди яксони бошиддат
بود با نابود یکسان باشدت