Хўнӣиро зор мебурданду хор

خونئی را زار میبردند و خوار

То дроўизнди сари зераши зи дор

تا درآویزند سر زیرش ز دار

ӯ тараб мекарду баси дили зинда буд

او طرب میکرد و بس دل زنده بود

Ханда мезад ваон чаҳ ҷои ханда буд

خنده میزد وان چه جای خنده بود

Соилӣ гуфташ ки озодӣ чаро

سایلی گفتش که آزادی چرا

Вақти куштани ин чунин шодӣ чаро

وقت کشتن این چنین شادی چرا

Гуфт чун умр аз қзомонди ин қадар

گفت چون عمر از قضاماند این قدر

Кӣ тавон баради ин қадар дар ғами басар

کی توان برد این قدر در غم بسر

То ки ин мегуфт ҳақ додаш наҷот

تا که این میگفت حق دادش نجات

Аз мамот ӯ бурун омад ҳаёт

از ممات او برون آمد حیات

Ҳарчӣ барҳам менаҳй бар ҳам манеҳ

هرچه برهم مینهی بر هم منه

Ҳеҷ касро ҳеҷ беш ва кам манеҳ

هیچ کس را هیچ بیش و کم منه

Ҳарчӣ дории ҷумла онҷо мефирист

هرچه داری جمله آنجا میفرست

Кам буд аз ним хурмо мефирист

کم بود از نیم خرما میفرست

Зонка ҳарч онҷо фиристӣ он турост

زانکه هرچ آنجا فرستی آن تراست

Вончаҳи мидории нигаҳ товон турост

وانچه میداری نگه تاوان تراست