СўФӣӣ родед як рӯзии низом

صوفئی رادید یک روزی نظام

Дар вафоу аҳд ва дар сФўти тамом

در وفا و عهد و در صفوت تمام

Гуфт аз ман ҳарчӣ мехоҳӣ бихоҳ

گفت از من هرچه میخواهی بخواه

Зонкаҳи ту муҳтоҷӣ ва ман подшоҳ

زآنکه تو محتاجی و من پادشاه

Гуфт чун аз ҳақ нахоҳам ҳеҷ чиз

گفت چون از حق نخواهم هیچ چیز

Аз ту ҳам алҳақ нахоҳам ҳеҷ низ

از تو هم الحق نخواهم هیچ نیز

Гуфт агар чизеи нмибоиди туро

گفت اگر چیزی نمیباید ترا

Ҳоҷатӣ кун он ман бории раво

حاجتی کن آن من باری روا

Он нафаси холис ки бо ҳақи бошиддат

آن نفس خالص که با حق باشدت

Кони нафаси мулкии муҳаққиқи бошиддат

کان نفس ملکی محقق باشدت

Он нафасгар ёди оре аз низом

آن نفس گر یاد آری از نظام

Он нафаси ҷовид ӯро метамом

آن نفس جاوید او را میتمام

Суфяш гуфт инат мард бе хабар

صوفیش گفت اینت مرد بی خبر

Он нафасгар бо худои додгар

آن نفس گر با خدای دادگر

Нақд ман гардад маро берун кунад

نقد من گردد مرا بیرون کند

Онкӣ набӯд ҳеҷ ёдат чун кунад

آنکه نبود هیچ یادت چون کند

Чун ман онҷо дар нагунҷам бишкӣ

چون من آنجا در نگنجم بیشکی

Чун тавонам рафт онҷои андакӣ

چون توانم رفت آنجا اندکی

Ганҷ мўӣӣ нест касро он замон

گنج موئی نیست کس را آن زمان

Гар ҳама мўӣӣ наганҷӣ дар миён

گر همه موئی نگنجی در میان

Ман чу бархезам дар он соъати зи роҳ

من چو برخیزم در آن ساعت ز راه

Дайгариро чун барам онҷоигоаҳ

دیگری را چون برم آنجایگاه